# Blvck Hippie „If you feel alone at parties” [RECENZJA]

- Odnośnik: https://wybieramkulture.pl/blvck-hippie-if-you-feel-alone-at-parties-recenzja/
- Opublikowano: 2021-12-19T22:04:34+01:00
- Autor: Michał Pruszyński

 

#### Każdy na swój sposób zderzył się z falą Brytyjczyków zalewających swoimi debiutami rock na początku lat dwutysięcznych. Dla wielu osób było to niejako przebudzenie muzyczne, dla niektórych to coś do czego wracają.

Próby przeniesienia tego zjawiska wychodzą różnie. Ilość czynników, które uległy
od tamtego czasu zmianie dla wielu jest wystarczającym powodem, by zamiast tego 
sięgać po nowe albumy naszych ukochanych zespołów. Wówczas łatwiej znów zatonąć 
wśród dobrze znanych melodii poprzednich wydawnictw.

####  I wtedy wchodzą Blvck Hippie z Memphis ze swoim debiutem _If you feel alone at parties_. To co jednak wyróżnia tę płytę to swoisty hołd dla postaci z wcześniej wspomnianej fali. Z drugiej strony koncept niejakiej koncertowości – dostajemy nawet numer stylizowany na koncertowy. W dodatku czuć w albumie cudowne wyhamowanie z codzienności.

W post-pandemicznej rzeczywistości, gdzie dla części pojęcie imprezy zostaje wyłącznie
encyklopedycznym hasłem pojawia się Josh Shaw. Zaprasza na imprezę, która toczy 
się bardziej pokątnie niż w centrum. Spowita papierosowym dymem, nostalgią za czymś
pomiędzy nienazwanym a niezaznanym.

W ciągu jedenastu utworów, które składają się na około czterdzieści minutowy album
stara się nas przekonać transparentnością emocji. To co słyszymy to nadal tematyka
adolescencji i poczucia opuszczenia, braku wzorca. Nie jest to nowe odkrycie koła,
jednak z łatwością można odnaleźć coś przykuwającego uwagę w tym materiale. Jest
tu jakiś nie do końca wypowiedziany chaos.

Może to kwestia specyficznych efektów na wokalu, przez które można doznać wrażenia
koncertowości, swoistego pogłosu, bądź odległości wokalisty. _Straight to tv movies_
to pozorowany materiał live, który już na albumie brzmi bardzo kompetentnie. Zespół
nie boi się zdecydowanego użycia gitary już w otwierającym _Art. School_. Jednak
to dopiero przedsmak drogi w którą If you feel alone at parties nas zabiera.

 

 

Jak twierdzi sam zespół, album miał być środkiem wyrazu smutnych chłopców. Jednak
bogactwo środków jak chociażby instrumenty dęte w _July 5th_ pokazują, że ci konkretni
smutni chłopcy nie podpierają tylko ściany, a chcą pokazać co w nich siedzi, robią
to w sposób świadomy i z łatwością można odnaleźć się w tych emocjach.

 

 

W ostatnim czasie pojawiło się również nagranie live z występu zespołu w ramach 
projektu Audiotree. Dla każdego nieprzekonanego do wykonań z albumu polecam wypróbowanie
wersji live. Materiał z indie rockowych rejonów potrafi chwytać wiele naleciałości
gatunkowych – gitar z rejonów midwest emo, klimatów dyskotekowych mogących kojarzyć
się chociażby z _I’m not gonna teach your boyfriend how to dance with you_ zespołu
Black Kids czy też klimatów około math rockowych w _Bunkbed_ rozbudowując jeszcze
bardziej chaotycznie już nieźle połamany utwór, a nawet rasowy krzyk w finale _Last
Words_.

 

 

 
