# HELA ME RY prezentuje „Butterfly M.” – balladę o romantycznych iluzjach w zblazowanym mieście

- Odnośnik: https://wybieramkulture.pl/hela-me-ry-prezentuje-butterfly-m-ballade-o-romantycznych-iluzjach-w-zblazowanym-miescie/
- Opublikowano: 2026-02-12T10:35:28+01:00
- Autor: Ver Tigo

**„Butterfly M.” to najbardziej melodyjna ballada z nadchodzącej płyty HELA ME RY,
której premiera zapowiadana jest na jesień 2026 roku.**

Utwór czerpie **inspiracje z opery Pucciniego**, **muzyki Wschodu** **oraz ballad
lat 80**., łącząc klasyczną emocjonalność z nowoczesnym, miejskim kontekstem. To**
historia współczesnej Madame Butterfly** – samotnej, porzuconej i znudzonej, której
miłość do wielkich romantycznych narracji boleśnie zderza się **z realiami zblazowanej
Warszawki**.

Bohaterka **„Butterfly M.”** funkcjonuje głównie wewnątrz siebie. Jej dramat nie
rozgrywa się w spektakularnych gestach, lecz w nostalgii, overthinkingu i potrzebie
samozniszczenia.** To opowieść o romantycznym kiczu, który próbuje przetrwać w świecie
ironii i emocjonalnego wypalenia. **Zamiast operowej tragedii mamy tu intymny kryzys,
a zamiast wielkiego finału – świadomość, że niektóre historie kończą się źle, nawet
jeśli bardzo chcieliśmy, by było inaczej.

 To piosenka o romantycznym kiczu, który zderza się z rzeczywistością. O bohaterce,
która karmi się wielkimi historiami, ale jej dramat toczy się raczej w środku niż
na zewnątrz. Lubię moment, w którym patos zaczyna pękać i zostaje coś bardzo ludzkiego–
nostalgia, złość, nuda i po trzeba spalenia świata razem z sobą – mówi** HELA ME
RY**.

Muzycznie **„Butterfly M.”** balansuje pomiędzy intymną balladą a filmowym, szerokim
brzmieniem. Wyraźna melodia, przestrzeń dla wokalu i subtelne odniesienia do estetyki
lat 80. tworzą utwór, który uwodzi formą, ale zostawia emocjonalny niepokój. To 
kolejny krok w konsekwentnie budowanym świecie artystki, znanym już z wcześniejszych
singli **HELA ME RY** („Niebo”, „Pies”), w których ironia sąsiaduje z bólem, a codzienność
z onirycznym absurdem.

**HELA ME RY** (Maria Wądołowska) to artystka o klasycznym wykształceniu muzycznym
i socjologicznym, która łączy miłość do słowa pisanego z melodiami, które można 
zanucić. Inspiruje się estetyką Lynchowskiego onirycznego bezsensu, absurdem codzienności
i światem po transformacji – jednocześnie nowym, wspaniałym i przeclickbajtowanym.
Jej historie bywają zabawne, ale podszyte są złością, rozczarowaniem i czułością
wobec własnych słabości.
