# Wywiad: Michał Bajor „Moja miłość” o płycie i nie tylko …

- Odnośnik: https://wybieramkulture.pl/michal-bajor-moja-milosc-o-plycie-i-nie-tylko/
- Opublikowano: 2015-09-29T13:15:35+02:00
- Autor: Ver Tigo

**„Moja miłość” to kolejny wyjątkowy owoc współpracy Michała Bajora i Wojciecha 
Młynarskiego. Nietuzinkowy artysta nie boi się śpiewać o miłości, opowiadać o swoich
snach i pasji podróżowania, a do tego obala mit o swojej pomnikowości, pokazując
wyjątkowe poczucie humoru. Jak udało mu się przez tyle lat utrzymać przy sobie rzesze
fanów i dlaczego wybrał zrobienie matury zamiast kariery we Włoszech?  **

**_⌊Michal_Bajor_Moja_milosc - front 300dpi⌉⌊Michal_Bajor_Moja_milosc - front 300dpi⌉
19 płyta „Moja miłość” to Pana kolejne spotkanie z Wojciechem Młynarskim. Ten wybitny
autor tekstów wydaje się być w muzyce kimś na wzór Woody’ego Allena w filmie: każdy
marzy by z nim pracować. Do pana Młynarski wydaje się mieć jednak wyjątkową słabość_.**

Michał Bajor: To faktycznie nasze trzecie spotkanie przy pełnej płycie, pojedyncze
utwory nagrywałem jednak wielokrotnie wcześniej. Jestem niezwykle dumny, że mogę
pochwalić się nagraniem bodajże 80 piosenek Młynarskiego. Podarował mi też wiele
tłumaczeń, chociażby  Brela, Charlesa Aznavoura czy Edith Piaf. Teraz przyszedł 
czas na płytę z piosenkami o miłości, ale już planujemy czwarty krążek, który zresztą
też będzie wydany w Sony Music.

**_Na „Mojej miłości” jest aż 17 kompozycji, a w studio zagrało ponad 20 muzyków.
Od początku planowany był taki rozmach dla tej płyty?_**

MB: Pewne przeboje znane znakomicie od lat, jak np. „Och, życie kocham cię nad życie”,
musiały dostać okazałą, orkiestrową oprawę. Do innych, wspaniały aranżer Wojciech
Borkowski przygotował jednak spokojniejsze wersje. Oczywiście przy tylu muzykach
koszt producencki płyty bardzo rośnie, ale to się kalkuluje dla słuchacza. Bardzo
ważne było dla nas, żeby grały tu prawdziwe instrumenty. Dziś niezwykle łatwo jest
wykreować elektronicznie pewne dźwięki tak, że nawet specjaliści mogą tego nie usłyszeć.
Kiedy pewnemu kompozytorowi puściłem dwie piosenki z tej płyty powiedział, że fajnie
by było jakby w pewnym miejscu były prawdziwe skrzypce. Nie usłyszał, że gra ich
aż 12. To pokazuje jak mocno do przodu poszła technologia, jak zatarła się, także
dla znawców, granica między elektroniką, a prawdziwymi muzykami i instrumentami.
Sztuką jest teraz by nie przegiąć w elektronicznym przerobieniu prawdziwych instrumentów.
Niestety w studio można zweryfikować niemal wszystko, na szczęście na scenie tak
nie jest. Ona tak naprawdę weryfikuje umiejętności. Jeśli chodzi o wybór piosenek
to był oczywiście ciężki, bo przecież Młynarski napisał ich na pewno ponad dwa tysiące.
Do tego wiele z jego tekstów zna cała Polska. Klucz, który nam ułatwił wybór, to
słowo „miłość”. Wybrałem więc, z pomocą moich dwóch wieloletnich fanek Marleny i
Karoliny, kilkanaście kompozycji, a Młynarski je zaakceptował. Obok szlagierów w
stylu „Odkryjemy miłość nieznaną” czy „Prześliczna wiolonczelistka” przypominamy
również mniej znane piosenki Młynarskiego. Do tego dochodzą dwa nowe utwory.

_**Chodzi o duety z Alicją Majewską i Anną Wyszkoni?**_

MB:Z Alicją znamy się od wielu lat i uważam ją za znakomitą wykonawczynię perełek
Młynarskiego i Włodzimierza Korcza. To był oczywisty wybór. Inne pokolenie reprezentuje
Ania Wyszkoni, z którą śpiewam „Ja kocham, Ty kochasz”. Wiem, że dla niej marzeniem
było zarówno zaśpiewać tekst Wojciecha Młynarskiego, jak i ze mną. Dlatego, kiedy
szukaliśmy wrażliwej wokalistki z młodego pokolenia to pomyślałem właśnie o niej.
Ciekawe, bo nigdy nie śpiewałem duetów, ale Młynarski w tych tekstach tak pięknie
poprowadził słowa, a Borkowski muzykę, że idealnie się nasze głosy łączą.

_**Nie boi się Pan śpiewać o miłości, używać słowa kocham, a trudno dziś mówić o
miłości w niebanalny sposób.**_

MB:To prawda, że te pojęcia się dzisiaj strywializowały, ale przecież ogromna większość
piosenek  porusza temat miłości, emocji, uczuć i to także z gatunków cięższej muzyki.
Ważne, żeby pisać o niej w nieprzesłodzony sposób, tak jak to zrobił Wojciech, chociażby
w „Nie ma jak u mamy”. To nie jest banalna laurka, tylko wyznanie wzruszające do
dziś.

_**Ma Pan swoją wierną, świadomą, ogromną grupę fanów. To z jednej strony na pewno
miłe, daje poczucie komfortu, ale z drugiej trudna musi być świadomość konieczności
sprostania pewnym oczekiwaniom?**_

MB:Wiem, że mam publiczność świadomą i pewną swego gustu, i że w swojej muzycznej„
szufladzie” nie przepadnę, jeżeli tylko będę jej wierny. Jednak, gdybym np. przefarbował
włosy, założył kolorowy kostium i skakał na scenie, to zapewne publika mogłaby się
ode mnie odsunąć. Zresztą dostałem już taki sygnał ostrzegawczy, kiedy na początku
lat 90. nagrałem płytę po angielsku, Ona przepadła, choć nie była zła. Ale niepotrzebnie
paradowałem wtedy w dżinsach z dziurami i skórze. Nagle na moje koncerty zaczęło
przychodzić pół sali. Wtedy internet raczkował, busolą była sala koncertowa i w 
ten sposób publika pokazała mi, że tego nie kupuje. Dziś spokojnie działam w swoim
świecie, nazywanym przez niektórych niszą. Ale jak się na moje koncerty dostawia
fotele w operach w Bydgoszczy, Poznaniu, czy Łodzi, w salach, które mieszczą niemal
tysiąc osób, to nie wiem czy słowo nisza jest odpowiednie. Wyprzedaję kilkadziesiąt
koncertów rocznie w filharmoniach ,teatrach i domach kultury, sprzedaję kilkadziesiąt
tysięcy płyt każdego z tytułów. Może o niszy mówi się w moim przypadku, bo nie bryluję
w telewizyjnych show czy na ściankach, ale uważam, że jest mi to zupełnie nie potrzebne.
Nie miałem nigdy chęci, żeby wyskakiwać z każdego medium i to codziennie. Teraz 
media są tak nastawione na uczestnictwo w naszym życiu, że ja bym tego psychicznie
nie wytrzymał. Nie potrafiłbym się dzielić szczegółami z prywatnego życia, żyć w
klatce.  Jak sobie wyobrażam przez moment życie Madonny czy George’a Michaela, to
jest to jakiś koszmar, porażające, ja bałbym się wejść do łazienki. Spotykając ludzi
z różnych branż, słyszę pytanie: czy nie mógłbym się odważyć na jakiś skandal, prowokację,
ubranie się w innego koloru marynarkę. A ja zwyczajnie nie mam na to ochoty.

_**Nie korci również Pana pisanie piosenek?**_

MB:Popełniłem już dwie czy trzy kompozycje, ale niespecjalnie mnie do tego ciągnie.
Może to trochę wygoda, bo prawdopodobnie bym potrafił, ale uważam, że są lepsi. 
Jeśli chodzi o muzykę, mam jej dużo w głowie, ale jestem wygodny, wystarcza mi to
co mam. Życie smakuje mi bardziej mniejszą łyżeczką niż chochlą. Spokojnie realizuję
swoje marzenia.

 

![Michał Bajor_FOTO_Rafał Masłow_Y1A0293](https://wybieramkulture.pl/wp-content/
uploads/2015/07/Michał-Bajor_FOTO_Rafał-Masłow_Y1A0293.jpg)

_**Są wśród nich chociażby podróże. Wiele razy opowiadał Pan o swojej miłości do
Włoch. Zetknął się Pan z nimi już na początku kariery.**_

MB: Tak, przed maturą. Po festiwalu Sopot’73 dostałem propozycję wyjechania do Włoch
i zrobienia potężnej kariery (nauka języka, nagranie CD, promocja w TV i radio, 
recitale w duecie z włoską piosenkarką), ale moi rodzice, a  w szczególności mama,
stwierdzili, że ważniejsza jest matura. Ja oczywiście wtedy żałowałem, ale dla rodziców
priorytety były jasne. Dzisiaj to zapewne nie do pomyślenia, większość rodziców 
by tak nie postąpiła i pomogła w szybkiej karierze dziecka. Wtedy nikt o tym nie
myślał. Żeby wyjechać na miesiąc na plan i zagrać w filmie z Beatą Tyszkiewicz („
Wieczór u Abdona” w reż. Agnieszki Holland), w drugiej klasie liceum, dyrektor długo
dyskutował z mamą, ale ostatecznie stwierdzili, że jestem rozsądny i nadrobię materiał.
Tak też się stało. Wracając do Włoch, od lat bardzo często tam jeżdżę z najbliższą
rodziną i grupą znajomych. Włosi są w wielu względach podobni do nas, często niepunktualni,
rozkojarzeni, fantazjują, pokrzykują, są raptusami, ale do tego kolorowi i życzliwi.
To wariacka mieszanka, w której dobrze się czuję. Tam też widzi się kawał historii
świata, cały czas coś się dzieje. Do tego Włochy są zjawiskowe widokowo. Nie wyobrażam
sobie wakacji polegających na wylegiwaniu się na plaży, to nie dla mnie.

_**Często opowiada Pan również o swoich snach. Co się panu śniło podczas pracy nad
płytą „Moja miłość”?**_

MB: Kiedyś często śniły mi się dzikie zwierzęta. Ale ostatnio miewam raczej sny 
związane z kinem. Widzę gwiazdy zagraniczne i to mówiące po polsku. Ale, co ciekawe,
to wyłącznie osoby, których już nie ma, albo są już bardzo wiekowe. Nie śni mi się
Scarlett Johansson, którą uwielbiam, ale na przykład Marilyn Monroe, Pola Negri,
Sophia Loren albo Marlon Brando.

_**Miał pan okazję realizowania kariery już przed maturą, ale tak naprawdę pierwszą
płytę wydał pan wiele lat później.**_

MB: To był wynik umowy z Polskimi Nagraniami. Płyta „Michał Bajor Live” odniosła
wielki sukces, razem z wydaniem polonijnym, rozeszła się chyba w kilkuset tysiącach
egzemplarzy, ale ja, choć może ciężko w to dziś uwierzyć, mogłem sobie za nią wtedy
kupić dobry rower. Takie były ówczesne warunki, nikt nie myślał o umowach i prawach.
Dzisiaj są inne zasady i inne sumy. Wojciech Młynarski pamięta jeszcze czasy jak
były konkursy na piosenki. Te były pakowane w koperty z godłem. Jak się spodobała
jury to ono dopiero wtedy sprawdzało czyja jest dana piosenka, a później przydzielano
ją wybranemu artyście. Ja z kolei pamiętam wyczekiwania po paszport, kolejki do 
odpowiedzialnego za nasze wyjazdy zagraniczne PAGARTu , gdzie przychodziło się z
perfumami albo bombonierkami. A jak już wyjeżdżaliśmy to z nami zabierali się tajemniczy
panowie, którzy wszystko zapisywali. Ja co prawda tylko zahaczyłem o te czasy, ale
pamiętam największe gwiazdy stojące w kolejce po paszport i czekające na akt łaski.
Dzisiaj rynek rządzi się zupełnie innymi prawami.

_**Śpiewał Pan kompozycje wykonywane przez największe gwiazdy, od Brela, przez Piaf,
po Grechutę. Nie bał się pan tych wyzwań, niezwykle trudno dorównać oryginałom?**_

MB: Oczywiście, że strach pojawia się często. Największy był chyba przy Brelu, ale
dlatego, że byłem jeszcze młody. Miałem jednak  bufor bezpieczeństwa, pewność, w
postaci tłumaczeń Młynarskiego. Nie łatwo było też z Koftą i Grechutą, dwoma naszymi„
dobrami” narodowymi. Ten krążek („Piosenki Marka Grechuty i Jonasza Kofty”) okazał
się jednak wielkim sukcesem, zarówno płytowym, jak i koncertowym. Mój menadżer  
Janusz Kulik miał tyle zgłoszeń, że musiał przekładać występy na następny sezon.
Dawałem, na przykład, 20 koncertów w miesiącu. Szybko się jednak ograniczyłem, po
tym jak moja lekarka mnie ostrzegła. Powiedziała: pamiętaj, do gitar kupisz struny,
ale głosowych już nie zmienisz. Wiedziałem, że mogę śpiewać po 20 koncertów miesięcznie,
ale będę śpiewał krócej. Wybrałem śpiewanie rzadsze, bo będzie trwało dłużej. Gardło
musi oczywiście ćwiczyć, być naoliwione, ale nie może być za często eksploatowane.
Wolę ograniczenia do kilkunastu koncertów miesięcznie w trakcie sezonu , dla świadomej
publiczności na dostawianych krzesłach, a nie rozdrabianie się na przykład na koncerty
sylwestrowe czy wakacyjne. Zresztą  to  nie mój repertuar. Są lepsi.

_**Lada moment rozpoczyna pan trasę koncertową do „Mojej miłości”. Czego oczekuje
pan od spotkań z publicznością?**_

MB: Jak widzę się z fanami przy okazji każdej nowej płyty, to już od pierwszego 
koncertu pytają kiedy będzie następna płyta (śmiech). Mogę wtedy spokojnie odpowiedzieć,
że zapewne za dwa lata. Często mi się też zdarza, że przychodzą początkowo niespecjalnie
przychylnie nastawieni panowie, niemal siłą przyprowadzeni przez swoje żony (śmiech).
Niektórzy mają bowiem mylne przeświadczenie, że Bajor jest koturnowy, pomnikowy,
ale jak mnie ktoś poznaje bliżej to jest skonfundowany. Mówi ze zdziwieniem: ale
pan ma poczucie humoru i jest taki kontaktowy .I dodaje: przyjdę następnym razem.
Przy okazji nowego krążka mam nadzieję, że nie tylko przekonam do siebie kolejnych
fanów, ale  też zachęcę ich do nucenia  materiału, który w większości znają. Wbrew
pozorom, przez wiele lat kariery, widzę, że może nie jesteśmy społeczeństwem wybitnie
rozśpiewanym, ale za to kochamy muzykę. Ludzie potrafią docenić dobre kompozycje
i artystów. Mam nadzieję, a nawet to wiem, że publiczność  wsłucha się w to, co 
będę śpiewał, bo te teksty są o czymś. Poza tym wiedzą, że będę przygotowany, punktualny,
trzeźwy, co dzisiaj  nie w  każdym przypadku jest oczywiste (śmiech) i że będę śpiewał
znane piosenki świetnych wykonawców, w mojej interpretacji . Nie mogę się już doczekać
ponownego kontaktu z publicznością.

Dziękuję za rozmowę.
