# Moin „Moot!” [RECENZJA]

- Odnośnik: https://wybieramkulture.pl/moin-moot-recenzja/
- Opublikowano: 2021-12-31T12:25:39+01:00
- Autor: Michał Pruszyński

###### Mijający rok 2021 nie należał do łatwego czasu. Wciąż podnosząca się z pocovidowych kolan branża muzyczna ustalała zasady działania koncertów oraz wydawania albumów. Niech pierwszy rzuci kamieniem ten, kto nie usłyszał, że jakiś album jest wstrzymany z powodu niemożliwości zrobienia trasy koncertowej. Próbując ujarzmić te wszystkie emocje nam towarzyszące i ująć je w ramy muzyczne najłatwiej przychodzi skojarzenie z hałasem. Z pomocą idzie nam brytyjskie Moin z debiutanckim _Moot!_.

Mieszanina niejednorodna noisu i postrocka z dość istotną rolą perkusji. Za bębnami
w Moin zasiada Valentina Magaletti. Perkusistka ta znana jest z wielu projektów,
które swoim zasięgiem gatunkowym obejmują od ambientu aż po awangardowy folk. I 
to naprawdę w przestrzeni tego albumu słychać.

Plemienne okrzyki w _Lungs _chociażby wskazują, że _Moot! _nie jest płytą łatwą 
w odbiorze. Ilość sampli, która pozornie nie współgra z utworem przywodząca na myśl
coś zużytego, wręcz pierwotnego w zestawieniu z bardzo technicznym brzmieniem instrumentów,
momentami wręcz futurystycznym w tym układzie. Ta płyta budowana jest na kontraście,
który dodatkowo buduje tu wrażenie niepokoju oraz chaosu.

_Am utter stink _znów przesuwa cierpliwość słuchacza wręcz fizycznie za pomocą trwającego
jednego akordu w akompaniamencie różnorakich sampli. Przez co momentami utworowi
jest bliżej do czegoś z pogranicza ambientu aniżeli rocka. Brytyjczycy  niejednokrotnie
wyśmiewają pojęcie granic gatunku umiejętnie skupiając optykę utworów na efekt całościowy
pomimo naprawdę dużej gamy środków przekazu.

Na uwagę również zasługuje intrygujące granie na emocjach. To nie tylko skuteczne
operowanie oczekiwaniami melodią, czy harmonią, ale też swoiste igranie z doświadczeniem
samej muzyki.

Nowy album Moin brzmi jak coś bardzo wykalkulowanego. Sam fakt długości – 35 minut
rozbite na 8 utworów budowanych na zasadzie dysharmonii oraz przeciwieństw to czas,
który nie męczy natężeniem bodźców, a zaciekawia i skłania do powrotów.

Kończące album _It’s never goodbye _pragnę traktować jak obietnicę, bo właśnie tak
niespokojnie niepokornych tworów potrzeba na te niepokornie niespokojne czasy.
