# PASTRY – indierockowe brzmienie z Trójmiasta [WYWIAD]

- Odnośnik: https://wybieramkulture.pl/pastry-indierockowe-brzmienie-z-trojmiasta-wywiad/
- Opublikowano: 2024-05-06T14:39:04+02:00
- Autor: Alicja Gęsiewicz

**Pastry to polski zespół indierockowy z Trójmiasta. W skład bandu wchodzi: Marcel
Bańka (gitara), Pascal Buła (bas, wokal), Alicja Lisowiec (perkusja) oraz Czarek
Polak (gitara). Zespół ma na koncie album „Cyan Fabrics With Stains On Them” wydany
w 2022 roku oraz dwie EP-ki – „Band Apart” (2021) oraz najnowszą „Voices”, która
ukazała się 6 kwietnia. Członkowie zespołu opowiedzieli o swoich początkach, nowym
minialbumie oraz planach na przyszłość. **

![](https://wybieramkulture.pl/wp-content/uploads/2024/04/393466044_869153891309409_6236614880008794586_n-
534x800.jpg)

Zespół Pastry: Marcel Bańka, Pascal Buła, Czarek Polak, Alicja Lisowiec.

**– Zacznijmy od początku, jak się poznaliście i jak doszło do założenia zespołu?**

**Marcel:** Jako dzieci często zmienialiśmy szkoły. Ala poznała się z Czarkiem
w jednej, a ze mną w drugiej podstawówce. Pierwszy projekt, który doprowadził
do Pastry założyliśmy z Alą z jej inicjatywy w czasach pobytu w liceum po kilku
latach bez kontaktu. Po niezliczonej liczbie mniej lub bardziej udanych eksperymentach
ze składem, ponownie zostaliśmy tylko we dwójkę i zdecydowaliśmy się na świeży
start dobierając do zespołu członków innych zaprzyjaźnionych formacji – Czarka,
grającego w dopiero co rozwiązanym QSTN oraz Pascala, grającego w nadal do dziś
funkcjonującym Free Games for May.

**Alicja:** dokładnie, z Marcelem byliśmy mega_ zajarani_ graniem i chcieliśmy
tworzyć zespół z ludźmi, którym też na tyle zależy, żeby cały czas nagrywać,
robić próby czy grać koncerty.

**Czarek:** Z Marcelem i Alą znamy się dosyć długo. Z Alą od pierwszej klasy
podstawówki, pewnie nawet [wspólne] zdjęcie moglibyśmy gdzieś znaleźć. Z Marcelem[
znamy się] co najmniej od gimnazjum. Kiedy rozpadał się ich stary zespół, Marcel
napisał do mnie, czy znam kogoś na gitarę, a że akurat szukałem nowego zespołu
do grania, to powiedziałem, że ja chętnie! Później szukaliśmy basisty i wokalisty,
i tak Ala znalazła Pascala.

**– W Waszym brzmieniu słychać wyraźne inspiracje brytyjską muzyką alternatywną,
wiem jednak, że zespoły nie lubią określać się gatunkowo, ale czy dla nowych odbiorców
moglibyście przybliżyć swoje inspiracje muzyczne, np. jakich zespołów słuchacie 
najczęściej lub jak chcielibyście być odbierani?**

**Marcel:** Nasza droga, jeśli chodzi o inspiracje muzyczne, była kręta i cały
czas to się zmienia. Naturalne jest, że każdy słucha swoich ulubionych rzeczy
i jest to bardzo szerokie spektrum, jednakże zaczynając grać jako Pastry mieliśmy
w głowie muzykę zespołów podpadających głównie pod nurt indie rocka. Punktem
wspólnym dla mnie i Ali był zespół Eric Shoves Them in His Pockets z Warszawy,
który niestety zniknął już ze sceny. Obecnie jednak myślę, że popłynęło to
w stronę trochę cięższych, mroczniejszych brzmień. Chcieliśmy także uzupełniać
nasze piosenki o bardziej rozbudowane i przemyślane partie, nie tracąc przy tym
na ich przebojowości, jak to robi chociażby Radiohead, a jedną z większych inspiracji
dla nas jest, ostatnio przeżywająca wciąż swój ponowny rozkwit, scena Shoegaze
spod znaku takich zespołów jak DIIV, Slowdive czy Ride, co łączymy z naszymi bardziej
stricte rockowymi korzeniami.

**Czarek:** Ostatnio [słucham] dużo Pinkshinyultrablas i YEARHS. Marcel i Pascal
zarazili mnie DIIV. Często wracam również do Violent Soho i Metz.
 **Pascal:**
Ja mam ostatnio na zapętleniu “A Hero’s Death” Fontaines D.C.

![](https://wybieramkulture.pl/wp-content/uploads/2024/04/433252322_968391211385676_170842739672451664_n.
jpg)

Okładka EP „Voices”

**– Ostatnio wydaliście EP-kę „Voices”, możecie powiedzieć coś więcej o procesie
tworzenia i czy macie już w planach wydanie kolejnego albumu?**

**Marcel:** „Voices” miało być dla nas przede wszystkim zabawą i chęcią pogodzenia
właśnie wielu inspiracji. Cieszymy się, że mogliśmy zaprosić do współpracy
dobrych muzyków i znaleźć między nami a nimi punkty wspólne. Plan był też 
taki, żeby przyciągnąć przez to większe grono słuchaczy.

**Alicja:** W Trójmieście jest bardzo dużo świetnych artystów, którzy po jakimś
czasie stali się też naszymi dobrymi ziomkami, więc „Voices” z mojej perspektywy
było też ukłonem w stronę ich twórczości, ale też i połączeniem sił. Z czego
wyszedł bardzo ciekawy i różnorodny materiał.

**Czarek:** To był proces zupełnie inny niż przy „Cyan Fabrics”. Tym razem przygotowaliśmy
demówki w domu u Pascala, a nagrywając myśleliśmy już głównie nad brzmieniem,
a nie kompozycjami. W przeszłości często pisaliśmy piosenki na próbach, ale 
to, co dobrze brzmi na żywo nie zawsze sprawdza się jako nagranie. Tym razem pisaliśmy
piosenki myśląc o nagraniach, tym bardziej że każda z nich jest inna, dopasowana
do gościa, który na niej śpiewa.

**Marcel:** Co do albumu numer 2, plan jest już całkiem wyraźnie zarysowany, ale
chcemy dać sobie też czas na odpoczynek tak, żeby te nowe kompozycje miały szansę
dojrzeć i przejść próbę czasu.

**– Okładka „Voices” robi wrażenie. Jaka historia się za nią kryje i czyjego jest
autorstwa?**

**Marcel:** Okładka jest autorstwa Tymka Mazurkiewicza. To znajomy artysta grafik,
którego styl dobrze wpasował się w naszą estetykę.

**Pascal:** Przy rozmowach z Tymkiem urodziły się pomysły chimerycznych, niejednorodnych
postaci. Widać to zarówno na okładce singla, jak i samej płyty. Myślę, że takie
hybrydyczne stwory też dobrze korespondują z zawartością płyty – w końcu słychać
tam wiele przenikających się głosów.

**– Większość Waszych utworów jest w języku angielskim, dlaczego?**

**Marcel:** Pisanie utworów po angielsku jest w zgodzie z naszymi inspiracjami,
mimo że jest to nadal kwestia dyskusji w naszym zespole. Większość z nas nadal
uważa, że korzystanie z obcego języka pozwala przenieść się nieco poza utarte
ramy polskiej sceny, chociaż w głównej mierze jest to kwestia wolności wyrazu.
Logika za tym jest taka, że stworzyć tekst przekazujący nasze odczucia jest nam
ciężej w języku ojczystym, ponieważ pozwala on na mniejszą elastyczność.

**Alicja:** Mi osobiście jest bliżej do tekstów po angielsku, jest wiele zespołów
z Polski, które bardzo lubię, ale większość bandów słucham z zagranicy. Też
fajnie jest mieć tę perspektywę, że nie ograniczamy się tylko do ludzi z Polski
i możemy zagrać koncerty np. na Zachodzie.

**Pascal:** Mam wrażenie, że pisanie po angielsku i po polsku daje u mnie zupełnie
różne efekty, mam w tych językach nieco inne style wypowiedzi. To chyba często
powtarzany głos, ale angielski bywa bardziej hasłowy, krótkie i wyraziste linijki
brzmią dobrze. Po polsku z kolei łatwiej mi się złościć, to jest język dosyć
otwarty na gwałtowne wynurzenia. Myślę, że w przyszłości będziemy eksplorować
oba języki.

**Czarek:** Według mnie po polsku wcale nie stracilibyśmy na jakości. Natomiast
trudniej jest napisać tekst po polsku, który nie jest _cringem_. Kiedyś chcielibyśmy
zagrać jakąś trasę [za granicą], może na wyspach, a pisząc po polsku zamknęlibyśmy
sobie tę drogę.

**– Na „Voices” zdecydowaliście się na współprace z innymi artystami, czy możecie
coś więcej powiedzieć o każdym z nich i skąd taka decyzja? **

**Czarek:** Chcieliśmy zrobić coś, co funkcjonuje bardzo dobrze w świecie hipohopowym,
a scena niezależna jeszcze tego chyba nie odkryła. Chcieliśmy zrobić coś świeżego,
a jednocześnie sprawdzić czy taka formuła może się sprawdzić przy tego typie
muzyki.

**Pascal:** To były ćwiczenia stylistyczne, dla każdej osoby śpiewającej chcieliśmy
stworzyć inspirujący grunt. Ponadto, wierzę, że takie współprace są niezwykle
ważne – w relacjach wychodzą nieraz zupełnie nowe pomysły, świetnie jest się
uczyć od siebie nawzajem. Utwór z Agatą [Mierzwą] zaczął się od wspólnego 
słuchania ostatniej płyty Just Mustard, ale chyba niewiele z tego wpływu zostało,
może słychać to śladowo w linii basu. W “Soil” chcieliśmy też bardzo zadbać
o dramaturgię utworu. “Słuch” zrobiony z Fifim z Próżni miał bardzo konkretny
pomysł, to miał być krótki punkowy strzał. Jest dużo krzyku, a polski tekst dodatkowo
podbija ekspresję. Odwrotnie w “Stay” z Kajtkiem z The Ferrules i Wojtkiem Pawlakiem.
Tu było nastawienie na delikatny i rozmarzony indie rockowy numer – przy komponowaniu
słuchaliśmy Beach Fossils. Najbardziej eklektyczny jest chyba numer z Hanią [Went].
Komponowanie “Blue” zaczęło się od zagrywki, która kojarzyła mi się z Elliotem
Smithem, ale gdy robiliśmy outro natchnęło nas “The New” z pierwszej płyty Interpolu.****

**– Pochodzicie z Trójmiasta, jak myślicie, jak to Was ukształtowało i czy miało
wpływ na Wasz proces tworzenia? W końcu tamtejsi mieszkańcy od lat wygrywają w rankingach
na najszczęśliwszych ludzi w kraju.**

**Marcel:** Pochodzenie z Trójmiasta dało przede wszystkim perspektywę tego, jak
możemy skupić się na walorach artystycznych naszej twórczości. Jest wiele zespołów,
które wypłynęły na szerokie wody nie skupiając się wyłącznie na dotarciu do
odbiorcy, a konsekwentnie realizując swoje wizje, wymieniając choćby takie nazwy
jak ważny dla nas Kiev Office czy Aptekę. Szerokość trójmiejskiej sceny uzmysłowiła
nam, że można robić swoje bez kompleksów i będzie to zawsze wartość dodana
do kolektywu.

**Alicja:** Mnie bardziej zainspirowały takie zespoły jak Blindead czy Trupa Trupa,
które pokazały, że można wypłynąć poza grancie Polski i robić muzykę na ultra
dobrym poziomie. Jest to mocno inspirujące, bo to są zespoły z tego samego podwórka
co my, które pokazują, że ciężką pracą i odrobiną szczęścia można wiele
osiągnąć. Ja mam też duży ukłon w stronę moich nauczycieli perkusji Sławka
Nawrockiego i Tomka Łosowskiego, którzy mocno mnie ukształtowali.

**– W tamtym roku wystąpiliście na Męskim Graniu w Gdańsku, jak do tego doszło i
jak wspominacie ten koncert? Czy w tym roku macie w planach podobne przedsięwzięcia,
być może występy na letnich festiwalach?**

**Marcel:** Męskie Granie to był jeden z najfajniejszych momentów naszej dotychczasowej
przygody z muzyką. Traktowaliśmy to jako duże wyróżnienie, ale przede wszystkim
szansę na to, żeby pożyć przez jakiś czas tym doświadczeniem, złapać kontakty
i móc zaprezentować się szerszemu, może czasem nawet przypadkowemu słuchaczowi.
Jest to jeden z festiwali, gdzie to organizatorzy dobierają artystów, na inne 
trzeba zgłosić swoją kandydaturę. Nie możemy jeszcze odsłonić wszystkich kart
związanych z naszymi planami na lato, ale na pewno będzie można nas zobaczyć
w Polsce.

**– Dajecie coraz więcej koncertów w Polsce, czy jest coś, co zaskoczyło Was w życiu
w trasie, albo występach na żywo w różnych częściach kraju?**

**Marcel:** Życie w trasie jest świetną sprawą, natomiast ma też swoje bolączki.
Myślę, że nie będzie żadnym zaskoczeniem dla nikogo jeśli powiem, że nawet
grając tych koncertów sporo, zespoły ze sceny niezależnej nie są w stanie na
tym zarobić, ale daje nam to świetną okazję do integracji ze sobą, z innymi
ludźmi, którzy potem towarzyszą nam w naszej działalności i wspierają nas. 
Myślę że to właśnie było największe zaskoczenie- ilość ludzi, którzy swoimi
słowami, przychodzeniem na koncerty, kupowaniem płyt, śpiewaniem z nami tekstów
piosenek i tym podobnymi rzeczami dają nam super motywację do tego, żeby robić
to dalej.

**Alicja:** Dla nas to też jest fajny sposób, żeby spędzić czas razem, bo na
co dzień każdy ma swoje życie, Pascal teraz studiuje w Krakowie i ciężko się
złapać na piwo czy na kawę, a tak jesteśmy trochę na siebie skazani. Każdy 
też się siebie uczy, widzi co komu przeszkadza, kto jakie ma granice. Na ten czas
w trasie jesteśmy dla siebie jak rodzina, która się wspiera i kłóci, i myślę,
że jeżeli ludzie chcą tworzyć muzykę to te relacje między sobą są strasznie
ważne.

**– Co jest Waszym marzeniem zawodowym, czy macie jakiś konkretny cel, np. pragniecie
w przyszłości wyjść ze swoją muzyką poza polski rynek muzyczny?**

**Marcel:** Wyjście poza rynek Polski jest z pewnością na tej liście. Już teraz
widzimy, po choćby statystykach na Spotify, że mamy pewną bazę słuchaczy za 
granicą, co na pewno bardzo cieszy. Marzeniem jest samo to, żeby rozwijać działalność.
Można powiedzieć, że droga jest tym celem samym w sobie: pisać dobre piosenki
i dawać ludziom radość i okazję do „wyżycia się” na naszych koncertach.

**Czarek:** Cele na nieco dłuższy czas to występy festiwalowe i trasa międzynarodowa.
Uważam, że to jest dla nas osiągalne!
