# [Recenzja Książki] Aleksiej Fiediarow – „Człowiek, który siedział”

- Odnośnik: https://wybieramkulture.pl/recenzja-ksiazki-aleksiej-fiediarow-czlowiek-ktory-siedzial/
- Opublikowano: 2022-06-06T15:54:53+02:00
- Autor: Ver Tigo

„Człowiek, który siedział” to dla mnie nowość. Klimat rosyjskiej kolonii karnej 
tj. łagru zainteresował mnie, choć byłem przygotowany na to, że może to być skomplikowana
historia. Na pierwszy rzut oka wychodzą układy, gigantyczna korupcja i preparowanie
dowodów. Rosja ukazana jest w czasie, gdy dotyka ich bieda, a ludzie nie mają nadziei
na poprawę bytu.

Ludzie, którzy za dużo wiedzą lub chcą się przeciwstawić obecnemu systemowi, trafiają
do kolonii karnej, a nie do zwyczajnego więzienia. Takie rzeczy były w ZSRR, gdy
rządził Stalin, a nie w dwudziestym pierwszym wieku. Ciężko jest patrzeć, gdy niewinni
ludzie są traktowani jak margines społeczeństwa i nie mają możliwości normalnego
życia, tak, jak jest to w krajach bliżej zachodu.

Aleksiej Fiediarow jest szefem zespołu korporacji budowlanej. Opowiada o tym jak
wygląda życie w tak tragicznych warunkach. O pracy od świtu do nocy, niewolnictwem
i niedoborem żywienia
 Jego areszt przypadł na 2013 rok, za rzekomą łapówkę. Spędził
w łagrach trzy lata. Autor opisuje codzienne życie więźniów różnych maści – narkomanów,
morderców, czy łapówkarzy.

Co według mnie jest minusem – ilość bohaterów w książce. Czasem się gubiłem w ich
opowieściach. Chciałbym, czytając, pamiętać te historie i móc je przypisać do konkretnej
osoby, lecz to mi się notorycznie rozmywało. Zatem celem było prawdopodobnie ogólne
pokazanie na przykładzie tych osób,
 jak traktowane jest społeczeństwo rosyjskie.

Tej książki nie da się czytać jednym tchem, czy dwoma, choć nie jest długa. W głowie
ciągle pojawiała mi się myśl „jak dobrze, że urodziłem się i mieszkam w Polsce”.
Przykro patrzy się, gdy gdzieś niedaleko nas odbierana jest wolność człowieka. Czułem
się jak w zupełnie innej cywilizacji, z której chciałem jak najszybciej uciec.

Książkę polecam ludziom, którzy nie doceniają tego, co mają. Wiadomo, że nigdzie
nie żyje się jak w raju, lecz porównując życie w Polsce a w Rosji, to są dwa odrębne
bieguny.
