# [Recenzja książki]  „Elżbieta Granowska: królowa Władysława Jagiełły” Dorota Pająk- Puda

- Odnośnik: https://wybieramkulture.pl/recenzja-ksiazki-elzbieta-granowska-krolowa-wladyslawa-jagielly-dorota-pajak-puda/
- Opublikowano: 2024-11-07T19:23:26+01:00
- Autor: Ewa Huber

Władysław Jagiełło, jeden z najsłynniejszych królów Polski, założyciel nowej dynastii,
wielki pogromca Krzyżaków. I kobiety u jego boku- cztery żony, z których przeciętny
zjadacz chleba zna zazwyczaj dwie. Pierwsza wiadomo, sama Jadwiga z Andegawenów,
król Polski, osobowość sama w sobie. I ostatnia żona Jagiełły- Sonka, matka czterech
jego synów. O tych kobietach, nawet jak na czasy średniowiecza coś wiemy. Pozostałe
żony, druga z kolei Anna Cylejska, skromna  i niezbyt prawdopodobnie szczęśliwa,
ale zapisana na kartach historii- w końcu wnuczka Kazimierza Wielkiego. I jeszcze
jedna kobieta w życiu Władysława Jagiełły, najmniej chyba znana, bo nie mogąca poszczycić
się pochodzeniem z wielkiego rodu, ale za to najbardziej kochana przez króla (tu
historycy maja podzielone zdania, niektórzy uważają, iż Jagiełło był wielkim wielbicielem
Jadwigi)- Elżbieta Granowska. Żona, którą Władysław wybrał sam, bez patrzenia na
korzyści i politykę, stąd też teoria o miłości do wspomnianej kobiety.

Dorota Pająk- Puda w książce „Elżbieta Granowska: królowa Władysława Jagiełły” przybliża
postać trzeciej żony króla Jagiełły, a przyznam, że zadanie, które sobie autorka
postawiła, wcale nie wydaje mi się takie łatwe. Wiadomo, w średniowieczu o kobietach
nie pisało się za wiele, dlatego też trudno znaleźć obszerne i do tego wiarygodne
materiały źródłowe, szczególnie z czasów młodości panny Pileckiej, bo  tak nazywała
się nasza heroina. Jednak pani Dorota dobrze poradziła sobie z tym problemem i przedstawiony
obraz wygląda na pełny i szczegółowy. Ponadto autorka przedstawiła bohaterkę w tak
przyjaznym świetle, iż postać Elżbiety jest dla czytelnika bardzo pozytywna i sympatyczna,
co uprzyjemnia lekturę.

Kolejnym ogromnym plusem książki jest świetny obraz średniowiecznego społeczeństwa.
Przed oczami czytelnika przewija się życie na prowincji i w mieście, gdzie przede
wszystkim widać życie rodzinne, a obok tego przesuwają się obrazki z dworu królewskiego,
a więc świat intryg oraz małej i wielkiej polityki.

„Elżbieta Granowska: królowa Władysława Jagiełły” to historyczna powieść fabularyzowana.
Nadal nie bardzo przepadam za tym gatunkiem, bo nie do końca wiem, jak bardzo autorka
minęła się z prawdą, a ile faktów nagięła według swojej woli, jednak tę konkretną
książkę czytało mi się bardzo dobrze. Na pewno przyczyniła się do tego lekkość pióra
Doroty Pająk- Pudy, jak też swoboda  w posługiwaniu się wiedzą historyczną, co przyczyniło
się do wykreowania bardzo autentycznego klimatu tamtych czasów oraz przedstawienia
wiedzy nie tylko o jednej bohaterce, ale ogólnie o kobietach w średniowieczu.

Książka jest  rzeczywiście warta przeczytania. Po pierwsze jest bardzo dobrym źródłem
wiadomości o czasach pierwszego władcy z dynastii Jagiellonów w Polsce. Przybliża
nie tylko świat wielkiej polityki, ale też ukazuje obraz życia społecznego tamtych
czasów ze szczególnym uwzględnieniem pozycji i roli kobiet. Język jest może nie 
do końca współczesny, stylizowany lekko na staropolski, ale bez przesadnego udziwniania,
dobrze dopasowany do treści i lekki w odbiorze.
