# [Recenzja książki] „Nigdy nie mów na zawsze” Danuta Noszczyńska

- Odnośnik: https://wybieramkulture.pl/recenzja-ksiazki-nigdy-nie-mow-na-zawsze-danuta-noszczynska/
- Opublikowano: 2024-03-22T18:40:53+01:00
- Autor: Ewa Huber

Pewnego razu w pociągu spotykają się trzy osoby: Daria, która właśnie opuściła więzienie
i jedzie odszukać swoją siostrę, Ludwik, który stał się właśnie pełnoletni i zakończył
pobyt w domu dziecka, a teraz podąża na spotkanie z nieznanym sobie dziadkiem oraz
siostra zakonna, Hiacynta, udająca się na urlop. Wszyscy mają jakiś niby konkretny
cel, ale na jednej ze stacji, dla jednych docelowej, dla innych tylko przesiadkowej,
ich plany do tego stopnia się zapętlają, że w wyniku tego zadzierzgnięcia cała trójka
na jakiś czas zmuszona jest zamieszkać razem. Tak mniej więcej rozpoczyna się akcja„
Nigdy nie mów na zawsze” Danuty Noszczyńskiej.

Książka ma przede wszystkim jedną ogromną zaletę, napisana jest tak lekko, że czyta
się  ją wręcz samoistnie i bez najmniejszego wysiłku. Objętościowo zresztą jest 
niewielka, co tam w dzisiejszych czasach znaczy 300 stron przeciętnej wielkości 
druku. Więc lektura na zaledwie jeden, ewentualnie dwa wieczorki. Ale za to te wieczorki(
czy inne pory) będą bardzo przyjemne, bo książka jest wręcz ujmująca. Postacie, 
szczególnie główni bohaterowie są bardzo sympatyczni. Początkowo można czuć opór
przed polubieniem każdego, tym bardziej, że niektórzy wydają się mocno kolczaści,
ale przy bliższym poznaniu wszyscy bardzo zyskują i nie da się nie czuć do nich 
sympatii. Jak bywa u Noszczyńskiej, jej postaci mają mocno rozbudowaną stronę psychologiczną,
może w tym konkretnym przypadku są nie do końca ukształtowani, czy też, zważywszy
na okoliczności, przekonywujący, ale na pewno barwni i ciekawi.

Inną, bardzo mocną zaletą „Nigdy nie mów na zawsze” jest styl. Jak pisałam wcześniej,
lekki, ale też zabawny w sposób, który lubię najbardziej, humor jest subtelny, za
to wszechobecny. Oczywiście w tle tkwi tajemnica sprzed lat, no dobra, nie jedna,
ale cała seria małych zagadek, których rozwiązania stopniowo wyłaniają się w wyniku
kolejnych wydarzeń.

Niestety, po lekturze „Nigdy nie mów na zawsze” czuję pewien niedosyt, bo, pomimo
ogromnych zalet. książka wydaje mi się nie dość mocna, nie dość głęboka, jako, że
cały czas mam w pamięci niedawno wydany cykl „Wnuczka wariatki”. I dlatego chciałabym
więcej. Co nie znaczy, iż żałuję czasu poświęconego na powyższą książkę, wręcz przeciwnie.
W „Nigdy nie mów na zawsze” Danuta Noszczyńska wykreowała ciekawe postaci, może 
nie do końca mnie satysfakcjonujące, ale na pewno intrygujące i różnorodne. Do tego
świetnie bawiłam się przy lekturze, bo humoru autorka nie poskąpiła. No i zaintrygowały
mnie tajemnice, a ich rozwiązanie było niby zwyczajne, ale też realne i wiarygodne.
I do tego otwarte zakończenie sugerujące ciąg dalszy. I bardzo dobrze, bo ja czuję
niedosyt, a  do bohaterów zdążyłam się przywiązać i mam ochotę na spotkanie z nimi,
więc z niecierpliwością czekam na kolejną część.
