# [Recenzja książki] Przemysław Piotrowski „Prawo matki”

- Odnośnik: https://wybieramkulture.pl/recenzja-ksiazki-przemyslaw-piotrowski-prawo-matki/
- Opublikowano: 2022-11-24T15:43:31+01:00
- Autor: Ewa Huber

Dziś chciałam się z Państwem podzielić swoją opinia na temat nowej powieści Przemysława
Piotrowskiego „Prawo matki”. Książka otwiera cykl, gdzie główną bohaterką jest Luta
Karabina, a w tym tomie zostaje ona zmuszona do odzyskania swojej córeczki porwanej
przez handlarzy żywym towarem. I w tym momencie zaczyna się jazda bez trzymaki, 
bo Luta była kiedyś zatrudniona w siłach specjalnych i wszystkie nabyte tam umiejętności
wykorzystuje teraz w pościgu za porywaczami córeczki.

Akcja powieści pędzi na złamanie karku. „Prawo matki” może nie do końca nazwałbym
kryminałem, bo więcej tu elementów literatury sensacyjnej, jednak w książce rzecz
nie polega jedynie na opisach mordobicia czy pościgów samochodowych, mogą i takie
się trafić, czemu nie, ale intryga jest bardziej urozmaicona, szczególnie  w drugiej
połowie tomu zaczyna robić się coraz ciekawiej. Postaci nabierają wyrazu, ich machinacje
stają się bardziej wyrafinowane, a czytelnik zaczyna orientować się, że jego wiedza
jest bardzo niepełna i tak naprawdę dopiero teraz widzi kolejne sprawy w jaśniejszym
świetle, a to, co do tej pory uważał za prawdę, było prawdziwe tylko w połowie.

Dużym plusem powieści jest postać głównej bohaterki, kobiety, która ma mało odniesień
w literaturze polskiej, w światowej może trafiłaby się, ale chyba też nie za często.
Postać Luty jest bardzo wyrazista, budzi jeśli nawet nie sympatię, to chociaż podziw.
A cel, odzyskanie dziecka, na pewno sprawia, iż czytelnik musi jej kibicować, co
ze względu na charakter naszej heroiny nie przychodzi wcale trudno.

Oczywiście lektura nie byłaby dość przyjemna gdyby nie odpowiedni język. Powieść,
jak na Piotrowskiego przystało, napisana jest lekko i z polotem, barwnie, na szczęście
bez przesadnych wulgaryzmów (na co ja ustawicznie zwracam uwagę), autor oszczędza
czytelnikowi nachalnych powtórzeń, co też osobiście bardzo sobie cenię. Ponadto 
plus za umiejętne budowanie i stopniowanie napięcia. Początek, jakby wprowadzenie,
było spokojne, po kilku rozdziałach akcja zaczyna przyśpieszać, by pod koniec nabrać
zawrotnego tempa tak, że odłożenie książki graniczyło z niemożliwością. Dlatego 
też radzę zabierając się za „Prawo matki” zarezerwować sobie czas wolny, bo może
być problem z powrotem do obowiązków.

Piotrowski swój nowy cykl moim zdaniem zaczął z dużym przytupem. Pierwsza sprawa
Luty Karabiny była bardzo osobista więc jestem niezmiernie ciekawa, w  którą stronę
autor poprowadzi ją w kolejnych częściach, z tego między innymi powodu nie mogę 
się doczekać kolejnych tomów. I tylko mogę życzyć sobie i wszystkim innym czytelnikom,
aby kolejne trzymały poziom tej pierwszej.
