# [Recenzja książki] Róża Staszewska „Schizofreniczka”

- Odnośnik: https://wybieramkulture.pl/recenzja-ksiazki-roza-staszewska-schizofreniczka/
- Opublikowano: 2025-06-01T11:37:16+02:00
- Autor: Ewa Huber

Bardzo ciężko jest ocenić tekst, który stanowi szczerą i osobistą wypowiedź innej
osoby na temat życia i problemów, jakie ta egzystencja dostarcza. Dlatego też z 
pewną dozą ostrożności zaczynam wypowiedź o książce Róży Staszewskiej „Schizofreniczka”.
Jest to forma pamiętnika autorki o chorobie, na którą zapadła ta młoda kobieta. 
Autorka skupia się na kolejnych przeżyciach spowodowanych tytułową chorobą, opowiada
także o zmianach, do jakich schizofrenia doprowadziła w jej życiu i egzystencji 
najbliższej rodziny.

„Schizofreniczka” jest niewielkim utworkiem, trudno w jej przypadku mówić o powieści,
tekst zaliczyłabym szybciej do opowiadania. Napisany jest prostym językiem, jakim
posługuje się na co dzień większość z nas. Napisana w formie monologu wewnętrznego
pozwala poznać swoje myśli i emocje.

Książka jest nie tylko opowieścią o chorobie. Róża Staszewska poszukuje genezy swojej
choroby analizując życie od dzieciństwa do momentu pojawienia się objawów, rozpatruje
jej przebieg oraz proces leczenia, by na koniec opisać etap zdrowienia i dalsze 
życie już po chorobie. Oczywiście w trakcie pisania szczerze opowiada o relacjach
z bliskimi, którzy byli dla niej wsparciem i dodawali sił, nie pomija też tych, 
którzy zawiedli.

Bardzo dobrym pomysłem okazał się rozdział przybliżający czytelnikowi pojęcie schizofrenii.
Kilka stron wyjaśnia i opisuje niezorientowanym czym jest wspomniana choroba, podaje
jej przyczyny i objawy.

„Schizofreniczka” jest formą pamiętnika, który po pierwsze ma na celu oswojenie 
odbiorcy ze wspomnianą chorobą, ponadto stanowi rodzaj terapii dla samej autorki.
Pomimo, iż Staszewska nie jest powieściopisarką, widać, że pisanie nie jest dla 
niej czymś obcym, oderwanym od życia, więc utwór pod względem językowym jest łatwy
w odbiorze, trudniejsza jest strefa emocjonalna. Ponadto odbiór utrudnia pewna chaotyczność
myśli i narracji, ale to dodaje lekturze autentyczności.

Bardzo osobistymi fragmentami są wiersze, jakie pojawiają się jako zamknięcie niektórych
rozdziałów, bardzo osobiste i  intymne.

Dla mnie dodatkowym plusem był rozdział  IX- wyjaśnienie, czym jest schizofrenia.
Pozwolił z perspektywy nauki spojrzeć na indywidualne przeżycia Róży Staszewskiej.

„Schizofreniczka” skłania do refleksji nad naturą chorób psychicznych i ich wpływem
na życie jednostki. Jednocześnie jej skąpa objętość aż prosi o rozbudowanie i zgłębienie
zarówno tematu samej choroby, jak też przeżyć autorki.
