# [Recenzja Płyty] Bastille – „Give me the Future”

- Odnośnik: https://wybieramkulture.pl/recenzja-plyty-bastille-give-me-the-future/
- Opublikowano: 2022-02-04T07:00:10+01:00
- Autor: Ver Tigo

Dziś dla zespołu Bastille ważny dzień, ponieważ wychodzi ich najnowszy, czwarty 
już krążek „Give me the Future”.  Oficjalnie zadebiutowali niezależnie w 2010 roku
singlami  „Flaws” i „Icarus”,  a te dwa utwory zostały tak dobrze przyjęte, że dały
im przepustkę do kariery.  Rok później, podpisali kontrakt z wytwórnią Virgin Records
i pod ich ramieniem pracowali nad debiutancką płytą „Bad Blood” (2013), z której
pochodzi ich największy hit „Things We Lost In The Fire”.  Co trzy lata Bastille
wydawali kolejne płyty „Wild World” oraz „Doom Days”.  Od ostatniej płyty minęły
ponownie trzy lata, a jego owocem jest „Give me the Future”.

„Dziko ambitny nowy album Bastille to hołd dla czasów technologii i przebłysk tego,
co może nadejść. Odkrywając zarówno możliwości nowej technologii, jak i ciemną stronę
życia w Internecie, jest tak zabawny, jak i prowokujący do myślenia, dystopijny 
i przyjazny na parkietach tanecznych i tak elektroniczny, jak nigdy dotąd” – takie
słowa możemy przeczytać w notce o najnowszym krążku Bastille „Give me the Future”.
Jak Panowie sprawdzili się w nurcie electro?

Na pierwszy singiel weszła najlepsza piosenka z całej płyty „Distorted Light Beam”.
Takiego chaosu i bomby w refrenie się od Bastille nie spodziewałem. Przy tym utworze
nie tylko nogi chcą rwać się do tańca, ale całe ciało. Premiera tego singla miała
miejsce 23 czerwca ubiegłego roku w jednej z najważniejszych radiostacji w Wielkiej
Brytanii – BBC Radio 1 w audycji Annie Mac. „Distorted Light Beam” niesie za sobą
bardzo ważne przesłanie, które dla wielu może być życiową lekcją, a także jest zmorą
dzisiejszych czasów w social mediach. Nastolatki, a także młodzi dorośli, myślą,
że mogą być kimś zupełnie innym niż w rzeczywistości, często myślą, że mogą wszystko
lecz w życiu realnym są kimś zupełnie innym.

To też podejmuje bardzo ważny temat – mianowicie, jakby głębiej wejść w interpretację
tego tekstu, może on okazać się trudnym i przykrym dla kogoś, kto rozumie o co chodzi.
Przez brak perspektyw, spełniania marzeń, wymyślamy nowe wersje samych siebie, którymi
chcielibyśmy być, ale nie jesteśmy.

Jeden z kolejnych singli „Thelma i Louise” jest hołdem dla amerykańskiego dramatu
z 1991 roku o tym samym tytule. Historia dwóch kobiet opisuje ich ucieczkę od szarej
rzeczywistości i ich podróży przez Amerykę, a także problemów, które spotykają na
swojej drodze. Jest to kolejna próba ucieczki od problemów, które sączą od środka.
Dwie przyjaciółki chcą poczuć się wolne, zapomnieć o minionych wydarzeniach i czuć
beztroskość. Bastille fajnie przedstawili tę opowieść w animowanym klipie. Animacja
dodała urok w odbiorze tego utworu, bo jest to zupełnie inny świat. Taki, który 
nie istnieje, a do którego chciało by się wyruszyć w podróż i nie wracać.

To nie koniec smutnych opowiadań. Gdy wczytamy się bardziej w „No Bad Days” możemy
bardzo szybko ulec emocjom. Wokalista zespołu napisał ten kawałek dla swojej cioci
zmarła w 2019 roku na raka, z którym walczyła przez ponad 20 lat. Artysta w tekście
wyraził swoją nadzieję, że tam, gdzie jego krewna znajdzie się po śmierci, nie będzie
już cierpieć. Zabrano jej przyszłość, ale ma też to swoje plusy. Jest to jedna z
wolniejszych piosenek na płycie, nie okraszona elektronicznym bitem, a bardziej 
przypomina wcześniejsze dokonania zespołu.

Po premierze całej płyty, najbardziej moją uwagę zwróciła piosenka „Plug In…”, która
mówi o tym, do czego świat dąży i co przy tym traci. Dążenie do nadmiernej wolności,
do bogactwa, uciekanie w pornografię i spaniu z „robotem” obok siebie. W zwrotkach
Dan wymienia rzeczy, które na chwilę mogą urozmaicić życie człowieka, ale nie na
zawsze, ponieważ w refrenie marzy o czułości i większej emocjonalności i oddaniu,
nawet jeśli to zanika, chce wierzyć, że to pozostanie.

W wyżej wymienionych utworach wszystko się ze sobą zazębia. Bastille nagrali płytę,
która pokazuje z jakimi problemami obecny świat się boryka. Choć chcielibyśmy być
bogaci, żyć pełnią życia i niczego sobie nie żałować, nie patrząc na uczucia drugiej
osoby i przekraczając pewne granice, to tak naprawdę ta „normalność”, „zwyczajność”
i zwykła „codzienność” może sprawić, że będziemy istotami szczęśliwymi, tylko musimy
potrafić sobie zaufać i chcieć zaufać. Pięknie w klamrę zamyka płytę piosenka „Future
Holds” – w której artysta śpiewa, że przyszłość jest nieważna, jeśli ma się obok
osobę, którą się kocha bądź kogoś, kto jest dla niego ważny. Doskonała puenta.

„Give me the Future” to tytuł, który mówi o lęku przed przyszłością, o człowieku,
który mimo obaw chce zobaczyć w jakim kierunku będzie podążał świat.
 Czwarty longplay
zespołu Bastille to dotąd najlepszy z całej ich dotychczasowej dyskografii. Wsłuchajcie
się przede wszystkim w te teksty, a znajdziecie w nim swoje bolączki i obawy.

Specjalnie nie chciałem pisać więcej o tym jak muzycznie brzmi dany utwór, ponieważ
to warstwa tekstowa albumu jest jego największą siłą.
