# [Recenzja Płyty] KIWI – „Pętla”

- Odnośnik: https://wybieramkulture.pl/recenzja-plyty-kiwi-petla/
- Opublikowano: 2022-01-28T07:00:29+01:00
- Autor: Ver Tigo

Debiutancka płyta KIWI „Pętla” składa się z jedenastu utworów o różnorodnej tematyce,

która od dłuższego czasu kłębiła się w głowie artystki. „Pętla” jest zapisem jej
myśli, które notorycznie do niej wracają i też stąd pojawił się tytuł płyty. Każda
jedna piosenka to osobna historia, opowiedziana w hipnotycznej narracji, czarując
słuchacza aksamitną i oryginalną barwą głosu i fantastycznymi bitami.

Album otwiera „Intro”, w którym artystka przemawia głosem swoich myśli, zapraszając

jednocześnie do posłuchania jej historii, ale również przypomina o rzeczach, które
wracają do niej ciągle jak bumerang. Zaraz po nim wybrzmiewa pierwszy singiel, którym
KIWI podzieliła się ze światem. O tym utworze KIWI mówi tak:

„Namawiam w niej słuchacza do tańca, który jest bezkompromisowy, prawdziwy, bez 
wstydu i bez granic.
 Można go rozumieć dosłownie lub też metaforycznie, jako zrzucenie
z siebie codziennych niepokoi i ograniczeń”

Poprzedni numer idealnie dopełnia kolejny na trackliście „Duch” – jeden z kilku 
singli, jednocześnie jest to najlepsza piosenka na płycie, a przynajmniej moim zdaniem.
Taneczny bit z mega rytmicznym refrenem i enigmatycznym tekstem. Według mnie tytułowy„
Duch” jest kimś w rodzaju osoby, do której artystka żywi silne uczucie, ale on nie
zwraca na nią uwagi. Też wykrawa się wniosek, że nie trzeba znać drugiej osoby bardzo
dobrze, aby móc ją pokochać – „Ja Ciebie dłużej kochałam niż Cię mogłam znać”.

A skoro już mowa o piosenkach, które najbardziej zrobiły na mnie wrażenie… to drugą
taką jest subtelne „Sen”, zbudowane na pięknej aranżacji na pianinie. Wrażenie robi
też mocny tekst „znam Was od lat, a czuję się jak niewolnik”. „Sen” jest też inną
stroną pierwszej, długogrającej płyty KIWI, bo ona dzieli się na te bardziej nośne
i skoczne jak najnowszy singiel „Pan Ten”, „Duch” czy „Monochrom”, ale także na 
minimalistyczne i akustyczne „Miły”, które jest miłe dla ucha kiedy chcemy się polenić,
czy angielskie „Limits” – i tutaj akurat bardziej skłaniam się do polubienia tego
utworu, (gdy mam na myśli anglojęzyczne kawałki) a „Disappear”, jednakże uważam,
że każdy znajdzie na niej coś dla siebie, bo choć opowiadane historie są różne, 
to cała płyta jest jednością. W „Disappear” bardzo podoba mi się zmiana tempa bitu
wraz ze zbliżeniem się końca utworu.

„To ty wyciągasz ze mnie kolor”, „Niewidzialną mową dławię się” – tak artystka śpiewa
w piosence „Wyblakłe”, które jest zarówno w spokojnej tonacji, ale też podbudowane
wciągającym bitem. W tym numerze KIWI i bracia Sarapata świetnie złączyli wszystko
to, z czym słuchacz spotka się słuchając całego krążka. Przyznam, że omijałem ten
numer, gdy przychodziło mi do pisania recenzji. Dlaczego? Myślę, że wcześniej nie
wsłuchałem się w niego odpowiednio dobrze, a to świadczy o tym, że w tym zaledwie
jedenasto utworowej płycie każdy w pewnym momencie może odkryć coś nowego i znaleźć
miejsce dla swojego ucha.

Ważne i zauważalne jest to, że KIWI tekstowo pisze różnie – niektóre piosenki są
dosłowne i jest bardzo łatwo je zrozumieć, ale także potrafi zostawić nutę tajemnicy
i dać słuchaczom pole do popisu w interpretacji jej twórczości.

 

 

 
