# [Recenzja Płyty] Ptakova – „Suma Wszystkich Dźwięków”

- Odnośnik: https://wybieramkulture.pl/recenzja-plyty-ptakova-suma-wszystkich-dzwiekow/
- Opublikowano: 2020-11-06T07:40:59+01:00
- Autor: Ver Tigo

Kto powiedział, że na wydanie pierwszej płyty tuż przed trzydziestką może być za
późno? Ptakova swoim debiutanckim albumem obala ten mit i udowadnia, że wiek nie
gra tu roli, to kwestia artystycznej dojrzałości, której Ptakovej nie brakuje. Najważniejsze
są emocje zawarte w muzyce i sposób zaprezentowania ich światu. Ptakova odkryła 
na to swój własny przepis – jest w 100% sobą i opowiada swoje własne historie. 

Na płytę „Suma wszystkich dźwięków” składa się trzynaście takich historii. Każdy
z utworów to zapis osobistych emocji, myśli i przeżyć. „To mój pamiętnik, moje emocje,
głowa i serce. To suma ostatnich lat przyodziana w wielobarwne słowa oraz dźwięki.
To lekcja i niezwykła przygoda, którą przeżyłam i przeżywać będę za każdym razem,
gdy odsłuchacie zawartych na tej płycie historii.” – mówi Ptakova – materiał prasowy

Pierwsza piosenka na debiucie Ptakovej to równocześnie najbardziej eksperymentalny
numer na całym krążku. Artystka z pełnym luzem śpiewa „nie zatrzyma mnie już nic”
i jest to potwierdzeniem co czeka nas dalej, bo utwór „Wiór” będący kolejnym po „
Filozoficzny Kamień” ponownie sprawia, że nie można oderwać ucha i chylę czoła o
tak dobre brzmienie instrumentalne jak i tekstowe. Jest to bardziej alternatywna
strona płyty, bo później mamy piosenkę która mogłaby być kolejnym singlem i jest
również moim jednym z ulubionych utworów – „Telebimy Kłamstw”. Po raz kolejny widać
wszechstronność Ptakovej w warstwie muzycznej i tekstowej. Początek refrenu „Którędy
droga do tych miejsc gdzie jednostka ma sens? Nie mogę znaleźć mapy w codziennościach”
choć nie jest, to mogłaby być hymnem strajku kobiet. „Mur, mur tworzysz mur świecie
mój” to kolejne zdanie, z którym moglibyśmy skojarzyć jakieś ograniczenia społeczne.
Lubię odkrywać nowe piosenki, które przypadkowo pasują do jakiegoś szczególnego 
wydarzenia, dlatego też ten utwór jest bardzo bliski mojemu sercu. Po nim jest „
Labirynt”, który jako jedyny numer nie przypadł mi do gustu lecz jest spójny z całą
płytą.

Choć na początku „Corazon” w ogóle nie spodobało mi się, to kiedy dowiedziałem się,
że Natalia w końcu wydaje swój debiut, na który czekałem od jej gościnnego wkładu
do piosenki „Lawina” zespołu PIONA i szczerze mówiąc gryzło mnie wstawienie hiszpańskich
słów w refrenie to postanowiłem, że usiądę jeszcze raz do odsłuchania tego singla
jak i pozostałych, które promowały „Sumę Wszystkich Dźwięków” i zakochałem się w
tym brzmieniu. „Corazon”, „Kastaniety” czy „Bez Nas” współtworzone z Kasią Lins (
która odpowiada za tekst) i Kubą Karasiem z The Dumplings miałem na replay’u przez
kilka dni, ale później doszedł cały album, więc znalazłem w nim również miejsce 
dla siebie. Mowa o genialnym „Siksa i Dama” – dla mnie to numer gigant i absolutny
numer jeden. Chciałbym by pop na polskiej scenie muzycznej brzmiał tak dobrze, tak
ciekawie.

Jest też bardzo rozczulający utwór „Panna Cotta”. Słuchając go na zewnątrz cały 
czas pojawiał się uśmiech na mojej twarzy, a w środku robiło się ciepło, które daje
bardzo pozytywną energię.

Ptakova swoim pierwszym albumem pokazuje, że nie chce się szufladkować, jest otwarta
na różnorodne, nowoczesne brzmienia, które na początku mogą nie porwać zwykłą osobę,
która lubi proste piosenki, ale warto dać szansę, ponieważ brzmienie, historię zawarte
w tekstach są moim zdaniem czymś zupełnie innym, odstającym od obecnego popu granego
przez popularne stacje radiowe. W takich stacjach chciałbym usłyszeć piosenki Ptakovej
z jej debiutu, by urozmaicić i pokazać, że polska scena muzyczna jest w coraz lepszym
miejscu, a Natalia Ptak jest na to żywym dowodem.

https://open.spotify.com/album/1K04kYUH86ed7SbXdb7F9S?si=Bdqrvwd0SG6hBPIsBau-lg
