Wes Anderson to postać kina, której twórczość wyróżnia się na tle dzieł filmowych innych artystów pod różnym kątem. Oglądając jego filmy, w większości będące komediodramatami, widz wie, że ma do czynienia z „ręką” Andersona. Na nieprzeciętny i wyszukany styl reżyserski Andersona składa się kilka kluczowych elementów podtrzymujących tę oryginalność.
Filmy Andersona dotyczą przeważnie rodziny. Portretuje on różne oblicza związków i uczuć, ukazując niejednokrotnie, że miłość bezsprzecznie jest niezbędna do życia każdemu z nas. Bez grobowej powagi zaprasza w nas relacje rodzinne, dając głos dzieciom.
Dzieci u Andersona wykazują się odpowiedzialnością i „ogarniają życie”, natomiast dorośli zachowują się, jak dzieci (kompleks Piotrusia Pana). Komunikuje, że ryzyko stania się dorosłym jest takie, że można zapomnieć o niewinności i radości z „byle czego” jaką potrafią nieść z życia dzieci. Stawia na wyobraźnię. W każdej historii filmowej widz odnajdzie wiele sprzeczności, które właśnie przekładają się na kształt i kierunek stylu Andersona. Bohaterowie często zachowują się nieadekwatnie do sytuacji, ale wciąż budzą sympatię.
Uchwycenie różnych domów i relacji Anderson podkreśla za pomocą kostiumów. Na przykład w filmie Genialny Klan (ang. The Royal Tenenbaums, 2001) Chas Tenenbaum wraz z synami ubierają się w dresy z adidasa, a w filmie Podwodne życie ze Stevem Zissou (ang. The Life Aquatic with Steve Zissou, 2004) cała ekipa Stevena, będąca jak rodzina, nosi się na niebiesko i okrywa głowę charaktersytyczną czerwoną czapeczką. Zresztą sama bogata scenografia, której elementem są też kostiumy, a także dbanie o każdy detal odciskają piętno na stylu Andersona.
Uderzającym elementem obnażającym fakt, że widz ma do czynienia z dziełem filmowym Wesa Andersona to barwna paleta kolorów. Każdy film na swoje odcienie np. w filmie Pociąg do Darjeeling (ang. The Darjeeling Limited, 2007) dominują żółcie, brązy, z kolei w filmie Grand Budapest Hotel (ang. The Grand Budapest Hotel, 2014) wiodące kolory to fiolet i róż. Te pastelowe odcienie, ich nasycenie, czy wręcz odwrotnie, mają wpływ na nastrój oraz ton filmu, jak również mogą tworzyć narrację. One odzwierciedlają także osobowość czy zawód postaci.
Innym atutem wpływającym na wyróżniający się styl reżysera jest wykorzystanie symetrii w budowaniu przestrzeni kadrowej, płaskie kompozycje. Stosuje przemyślane cięcia, przeciągnięte ujęcia. Zwykle mają charakter powolny, wyważony. Jeśli w filmie dzieje się dynamiczna akcja, to tylko po to, by za chwilę poddać się refleksji. Często stosuje również zoomy, zbliżenia na twarze bohaterów. Ten świat przedstawiony, odbierany oczami widza, sprawia wrażenie dopiero, co zbudowanego, fantazyjnego, teatralnego, książkowego, w którym można się bez ryzyka „zatopić” właśnie poprzez montaż, scenografię, symetrię czy zabieg tj. otwarcie filmów np. ujęciem książki.
Zatem wszystkie te wymienione powyżej cechy składają się na tkankę filmową Andersona oraz sprawiają, że jego projekty filmowe są urocze, szczegółowe, wyrafinowane i bezpośrednie. W tym duchu tworzenia widz ma zagwarantowane, że od pierwszych minut filmu, posiadającego te elementy, ma do czynienia z unikalną twórczością Wesa Andersona.
W Polsce w czerwcu 2023 roku do kin wszedł jego najnowszy film Asteroid City, a już na Disney+ możecie oglądać Kuriera Francuskiego (2021). Natomiast jesienią, a dokładnie 27 września tego roku na platformie Netflix obejrzymy krótkometrażowy film Andersona z gwizdorską obsadą pod tytułem Zdumiewająca historia Henry’ego Sugara (ang.The Wonderful Story of Henry Sugar,2023).
Lubicie twórczość tego reżysera?
Filmografia:
- Moonrise Kingdom, W. Anderson, USA, 2012
- The Darjeeling Limited, W. Anderson, USA, 2007
- The Grand Budapest Hotel, W. Anderson, USA, 2014
- The Life Aquatic with Steve Zissou, W. Anderson, USA, 2004
- The Royal Tenenbaums, W. Anderson, USA, 2001
- The French Dispatch, W. Anderson, USA, 2021
