# Wywiad: Nie znajdziesz jej na Wikipedii  – Karolina Tuz

- Odnośnik: https://wybieramkulture.pl/wywiad-nie-znajdziesz-jej-na-wikipedii-karolina-tuz/
- Opublikowano: 2021-07-10T10:02:43+02:00
- Autor: Ver Tigo

Pewnie Państwo przyzwyczaili się i dobrze wiedzą, że nie jesteśmy łasi na pieniądze
producentów i menadżerów, i interesują nas artyści spoza kręgu „nowa Barbie, jej
zasób słów i 3 banalne akordy”. Tej artystki nie znajdą Państwo ani na Wikipedii,
ani na pierwszych stronach kolorowych czasopism, ani w neo PRL-owskiej, współczesnej
nam telewizji. W tej na pewno nie. O tym jak żyje się wykształconemu muzykowi w 
niszy rozmawiam z Karoliną i Włodkiem Tuz.

**PL: Śledzę fanpage Karoliny na Facebooku. Wygląda na to, że przeszliście na tryb
home office zanim to stało się powszechne. Nagrywacie głównie w domu, tak?**

_Rzeczywiście, aktualnie nagrywamy głównie w domu, z małymi wyjątkami. Te małe wyjątki
dotyczą sytuacji, kiedy już skończą się nam możliwości techniczne i po prostu nie
da się czegoś domową metodą zarejestrować, wtedy to wynurzamy się z naszej cudownej
przystani [śmiech]. Ale nie zawsze tak było. A zaczęło się tak… W czasie nagrywania
płyty „Pola lawendowe”, czyli już jakieś ponad 10 lat temu, poznaliśmy się z niezwykłym
muzykiem i realizatorem, Marcinem Samarzewskim. Marcin pracował w studiu w Lesznie
Wielkopolskim i do niego między innymi jeździliśmy nagrywać część materiału, najpierw
z chłopakami z zespołu, bo jeszcze coś trzeba było nagrać, potem już ja sama jeździłam
do Leszna. To był niezwykle twórczy czas dla mnie. Razem z Marcinem siedzieliśmy
nad moimi nagraniami, wybieraliśmy najlepsze ślady z przysłowiowego miliona nagranych
ścieżek. Ale przede wszystkim były to niezliczone godziny spędzone na rozmowach 
o muzyce, czasami o życiu, o graniu, obserwowałam pracę Marcina przy komputerze.
Płyta oczywiście powstała, ale nasza współpraca trwała, bo nagrywałam na przestrzeni
tych wszystkich lat kolejne piosenki. Jeżdżąc tak te 100 km do Leszna bardzo często,
bo pracy przy każdej piosence jest naprawdę sporo, gdzieś między wierszami Marcin
wspominał, że przecież mogę sobie to sama nagrywać. Ja mu na to, że absolutnie się
do tego nie nadaję. Marcin znowu przy jakiejś kolejnej okazji nagraniowej zachęcał,
ja jak zwykle, że nie… Kilka lat temu, przy okazji nagrywaniu piosenki „Hymn małego
państwa”, odbyliśmy z Marcinem podobną rozmowę, aby jednak próbować samej rejestrować
swoje rzeczy. I wtedy, podczas tej rozmowy dotarło nagle do mnie, że faktycznie,
mogę sobie sama nagrywać [śmiech]. W drodze do domu już rozmawialiśmy z Włodkiem(
często rozmawiamy przez telefon przy moich powrotach ze studia, bo koniecznie muszę
się podzielić na gorąco wszystkimi fantastycznymi rzeczami z Włodkiem), że chcę,
żebyśmy kupili sprzęt do nagrań, bo ja będę już teraz sama sobie nagrywać swoje 
piosenki. Włodek na to: ok, kupujemy [śmiech] No i zaczęliśmy kompletować niezbędny
sprzęt. Pierwszym nagrywanym przez nas instrumentem był flet, wtedy przy nagraniu
pomógł nam jeszcze nasz akordeonista Mateusz Pęciak. Do kolejnej piosenki nagrywałam
już sama swoje wokale. Potem było tylko z górki  [śmiech]. Perkusjonalia, gitary,
kontrabas, akordeon, i wszystko inne, na co nam tylko przyszła ochota aranżacyjna.
Nasz dom właściwie przemienia się na czas nagrań w studio, czasami konstrukcje dźwiękochłonne
stoją dłuższy czas, bo może zdarzy się okazja, żeby coś jeszcze nagrać. Podział 
obowiązków mamy ścisły z Włodkiem, on ustawia mikrofony przy instrumentach, ja obsługuję
komputer. Działa nam to niezawodnie [śmiech]. Muszę też wspomnieć tu o absolutnie
wyjątkowym Tomku Karmińskim, z którym nieustannie toczymy dyskusje aranżacyjno –
nagraniowo – wszelkie inne i który, prócz fantastycznego grania na gitarze, ma niezwykłą
umiejętność – ogarnia różne sprzęty nagraniowe. Bez jego pomocy często ani rusz._

**PL: Czy udaje się zachować dystans do muzyki będąc człowiekiem orkiestrą – piosenkopisarzami,
aranżerami, producentami i… twórczym małżeństwem?**

_Hmm… Mogłabym zapytać: Dystans? U nas? Chyba się nie da, i mam wrażenie, że nie
jest nam potrzebny. Pewne rzeczy wypływają jedne z drugich, wszystkie sprawy domowo–
pracowniczo – twórczo – dziecięco – każde przenikają się nie generując w moim odczuciu
jakichś problemów. Wydaje mi się, że u nas działa znakomicie to, że każdy wie, co
musi zrobić, obowiązki są przydzielone – jakoś tak się same przydzielają i… działa[
śmiech]._

**PL: Oprócz tego pracujecie jak wszyscy śmiertelnicy.**

_Mamy fajną pracę [śmiech] Na co dzień pracujemy w szkołach muzycznych, ja uczę 
gry na fortepianie i prowadzę ukochane przeze mnie zespoły kameralne, Włodek uczy
gry na flecie i zajęć teoretycznych. Oprócz tego wiele lat mieliśmy wielkie szczęście
pracować jako muzycy akompaniujący podczas różnych festiwali osób niepełnosprawnych
na terenie całej Polski, ale też między innymi w Wałbrzychu i Szczawnie Zdroju. 
Graliśmy tutaj podczas Dolnośląskich Prezentacji Wokalnych Osób Niepełnosprawnych
organizowanych przez Stowarzyszenie „Motyl”._

**PL: Zanim spotkaliśmy się przed Waszym ostatnim koncercie w moim rodzinnym mieście,
chyba ogólnie ostatnim koncercie, bo działo się to tuż przed zeszłorocznym zamknięciem
świata na kłódkę, Włodek wspomniał, że macie doświadczenie w otwieraniu i zamykaniu
różnych miejsc.**

_Tak [śmiech] trochę żartowałem [Włodek], ale rzeczywiście zdarzyło się kilka razy
zagrać na ostatniej edycji jakiejś imprezy cyklicznej  [śmiech]. Oczywiście inauguracje
również zaliczaliśmy. O ile wiem, to właśnie wałbrzyski koncert był inauguracją 
Sztygarówki jako przestrzeni koncertowej. Nasze dzieci pojechały wtedy z nami na
ten koncert i były po prostu zachwycone Kopalnią! Nasz Kuba, po dokładnym obejrzeniu
i wielokrotnym wjechaniu i zjechaniu przeszkloną windą, wrócił do domu, zrobił rysunek
kawiarenki i windy i absolutnie domagał się powrotu do Sztygarówki. Oczywiście, 
że nas namówił [śmiech] Mamy w planach wrócić do Wałbrzycha i na spokojnie wszystko
zwiedzić wraz z obowiązkową jazdą windą [śmiech] Koncert w Wałbrzychu był ostatnim
publicznym występem przed pandemią. Potem zdążyliśmy pojechać jeszcze na wywiad 
do Marka Niedźwieckiego do Szklarskiej Poręby i… niestety wszystko zostało zamknięte._

**PL: Wasza debiutancką płytą były „Pola lawendowe”, 2009 rok. Druga, wydana w rozpiętości
czasowej godnej rekordzistów, jak Sade, świeża, bo zeszłoroczna „Nocodnie”. Bardzo
literackie, kompletnie niesztampowe teksty, prawdziwe instrumenty, nieudawanie niczego.
Bogactwo muzyczne, rzadko dzisiaj spotykane, więc i trudniejsze do rozpowszechniania,
a w nielubianym przeze mnie żargonie „do sprzedania”. Umościliście już w swojej 
niszy, doszliście do tego, że nic nie musicie, czy może marzy Wam się światowa kariera„
w Ameryce” [śmiech] ?**

_Z tą długą przerwą między jedną a drugą płytą sprawa miała się tak: w naszym życiu
pojawił się najpierw syn Michał, potem Kuba. Postanowiliśmy zająć się wychowaniem
naszych dzieci. Początkowo  wydawało nam się, że pół roku po urodzeniu Kuby  wrócimy
do muzycznej działalności, jednak rzeczywistość okazała się zupełnie inna. Zeszło
nam dzięki temu kilka długich lat na twórczym nic-nierobieniu. Podejmowaliśmy oczywiście
wspólnie z Włodkiem rozmowy, że przecież coś trzeba robić, trzeba na nowo zacząć,
ja muszę skupić się na pisaniu nowych piosenek i na nagraniach oczekujących w kolejce
utworów. W pewnym momencie przyszedł taki czas, że ja już bardzo tęskniłam do wspólnego
grania, do spotkania się z kolegami z zespołu i poaranżowania czegoś. Pomału zaczęliśmy
pracę nad nowymi utworami i z tego powstała epka „Nocodnie”._

_Co do tekstów, to stanowią one bardzo ważny punkt w tworzeniu przeze mnie muzyki.
Zawsze zaczynam pracę nad nowym utworem, od zadania sobie pytania – czy utożsamiam
się z tym konkretnym tekstem? Czy rozumiem, o czym chciał powiedzieć i co chciał
przekazać autor tekstu? Jeśli mam wątpliwości, kontaktuję się z twórcą, wyjaśniam
zawiłości lub dogadujemy ewentualne zmiany w tekście – sama nigdy nie podejmuję 
się zmiany, mam takie poczucie, że tekst twórca napisał z samego środka siebie i
wielkim nietaktem byłoby samemu zmieniać coś tak osobistego. A że teksty, czy moje
piosenki są trudne i być może trudniejsze do sprzedania? No cóż, staram się nie 
skupiać na tym zbyt mocno. Jeśli do jakiejś pieśni sama jestem przekonana, to ją
prezentuję bez wahania, myślę, że przekaz koncertowy jest tak jasny z mojej strony,
że słuchacz raczej nie powinien mieć wątpliwości, o co mi chodziło. Nagrania też
zawsze staram się zrobić bardzo szczegółowo, nie odpuszczam żadnej muzycznej rzeczy,
która mnie nie przekonuje i w związku z tym mam nadzieję, że dokładnie oddaję to,
co czuję muzycznie w danej piosence._

_Jeśli chodzi o tak zwaną karierę, to niesamowicie cieszę się, że jest tak, jak 
teraz. Wiesz, w niszy byliśmy zawsze z tą moją muzyką, twórczość owa nijak nie chciała
się zmieścić w jakieś ramy czy inne szufladki, i to jest właśnie piękne! Pomimo 
trudu tworzenia czegoś niezaszufladkowanego nigdzie indziej, mam pewność, że jestem
niepowtarzalną sobą._

**PL: Rozmawiałem ostatnio z rzeźbiarzem i zapytałem go o to co robi artysta w czasie
pandemii. Odpowiedział, że pracuje. Robi to samo. Inaczej jest u muzyków, bo to 
zajęcie wiąże się mocno z bezpośrednim kontaktem, choćby na koncertach. Jak jest
u Was? Tęsknicie za starym światem, czy odnajdujecie się w nowym?**

_Pandemia nie dotknęła nas w jakiś drastyczny sposób. Oczywiście odwołane zostały
koncerty, które już mieliśmy zaplanowane. Kolejnych nie było sensu umawiać, więc
nie było innego wyjścia, my musieliśmy się po prostu odnaleźć w nowym świecie i 
zechcieć zobaczyć inne – niekoniecznie gorsze – możliwości płynące z bycia w dużej
mierze w domu i pracy wykonywanej zdalnie. Mogliśmy dzięki temu zaplanować sobie
i porobić trochę zaległych nagrań, zwanych przez nas „pandemicznymi”, bo nagrania
często były robione bez wcześniejszych spotkań na próbach. To zupełnie inna, niż
dotychczas praca nad utworem, ale też fajna, wiele się można przy takiej pracy nauczyć.
Szkoda bardzo, że tak długi czas nie można było grać koncertów, myślę, że jeśli 
czegoś nam brakuje, to jest to właśnie wspólne granie i kontakt z publicznością._

**PL: Co będziecie robić za 10 lat? Jakie jest Wasze wymarzone miejsce w czasie 
i przestrzeni, również muzycznej?**

_Myślę, że nadal będziemy grać, bo ja niestety będę pisać te swoje niesztampowe 
piosenki [Karolina], a one będą się domagały wyjścia z szuflady [śmiech] Na pewno
zdążymy nagrać jakąś nową płytę – a pomysł już jest i co najważniejsze – teksty 
do zaczerpnięcia też. Ponieważ oprócz grania, uwielbiam jazdę samochodem, to mam
takie marzenie, aby wybrać się w bardzo długą podróż jadąc przez Włochy na sam dół,
a potem wrócić do domu przejeżdżając całą Chorwację i inne kraje po drodze, na luzie,
bez pośpiechu…_

**PL: Polecamy dzielnie prowadzony i aktualizowany na bieżąco, wspomniany fanpage
Karolina Tuz. Gdzie można Was jeszcze posłuchać?**

_Właśnie kończymy dwie kolejne piosenki i mamy nadzieję przynajmniej jedną opublikować
w maju. Kilka kolejnych jest w trakcie nagrań, więc w sieci na pewno już niedługo
pojawi się coś nowego. No i zobaczymy, czy uda się gdzieś zagrać na żywo. Jakieś
pierwsze rozmowy koncertowe prowadzimy. Do tego mamy plan w naszym ogródku zrobić
scenę na mini koncerty. Zobaczymy, może się uda [śmiech]._

 

 

[https://www.facebook.com/karolinatuz.muzyk](https://www.facebook.com/karolinatuz.muzyk)

[https://www.instagram.com/karolina_tuz_muzyka/](https://www.instagram.com/karolina_tuz_muzyka/)

 

.

 

Tutaj najnowsza, świąteczna piosenka z grudnia 2020r.

 
