Czy lubisz historie, w których wyobraźnia hula aż miło, a bohaterowie przeżywają najbardziej absurdalne i odlotowe przygody? Jesteś fanką lub fanem angielskiego humoru i fantasy? Jeśli tak, to ta książka jest dla Ciebie! Mowa o „Pociągnięcie pióra. Zagubione opowieści” autorstwa Terry’ego Pratchetta, z przedmową Neila Gaimana. Zapraszam do recenzji!
Przyznaję, że gdy zobaczyłam iż wydawnictwo Prószyński i S-ka ma w zapowiedziach okładkę, na której widnieją dwa nazwiska uwielbianych przez mnie pisarzy fantasy: Terry’ego Pratchetta i Neila Gaimana ( tutaj Gaiman co prawda napisał tylko przedmowę, ale zawsze to coś), zaświeciły mi się oczy. A gdy dotarła do mnie książka „Pociągnięcie pióra…” i zaczełam ją czytać poczułam się jakbym dostała świąteczny prezent pod choinkę, choć przecież zbliża się Wielkanoc. Nie przez przypadek przywołuję tu Boże Narodzenie, bo dużo jest w tym tomie historii związanych z tym właśnie świętem. Czym są „Pociągnięcie pióra. Zagubione opowieści”? To zbiór opowiadań z początkowego okresu pisarskiej działalności Terry’ego Pratchetta. Opowiadania te pierwotnie można było przeczytać w lokalnych gazetach: „Western Daily Press”, „Bucks Free Press”. Pisarz publikował je tam w trzech różnych wariantach: albo pod własnym nazwiskiem, albo posługując się pseudonimami: Patrick Kearns lub Wujek Jim.
Uczta dla wielbicieli i wielbicielek stylu Terry’ego Pratchetta
Ten zbiór opowiadań to zdecydowanie rarytas dla wszystkich, którzy uwielbiają styl Pratchetta. W tych krótkich opowiadaniach aż kipi od niesamowitych bohaterów, ironii, absurdu, fantastyczny przygód. Znajdziecie tu między innymi wynalazcę jaskiniowca Oga, kolekcjonera motyli, rozbrykanego konia Johnoo, maga Grubble, czy niepogodzonego ze swoim losem walca parowego J22. Przekonacie się czymś jest Ekspres Temporalny. Będziecie mieli okazję dowiedzieć się jak rozszyfrować tajemnicze hasła ZGELS i CNRSZP. Gwarantuję, że w tym przypadku szczerze się uśmiejecie. W swoich opowiadaniach pisarz nie tylko kreuje własne, pełne magii historie, ale też nawiązuje do klasyki literatury i kultury. W opowiadaniu „jak Scrooge zobaczył widmowy blask ( Ho! Ho! Ho!) i radośnie powrócił do głupstw” to nawiązanie do „Opowieści wigilijnej” Charlesa Dickensa. Z kolei „Kuropatwa w skrzynce pocztowej” jest wariacją na temat dziecięcej piosenki „Dwanaście dni Świąt”. Opowiadania, które szczególnie przypadły mi do gustu to „Nowy Mikołaj”, „Przez koński pysk”, „Opętany walec parowy”, „Zdarzenie w Blackbury”, „Urlopowa przygoda pana Browna” i „Wyprawa po klucze”.
Podsumowanie
„Pociągnięcie pióra. Zagubione opowieści” to świetna propozycja zarówno dla tych, którzy od lat czytają fantasy, a także dla tych którzy zaczynają przygodę z tym gatunkiem. Opowiadania zawarte w zbiorze są niewielkich objętości. Myślę, że to idealna długość dla tych, którzy nie znają twórczości Pratchetta, a chcieliby się przekonać, czy to coś dla nich. Na zachętę dodam, że zbiór ten spodoba się okładkowym srokom, bo książka ma bardzo ładną szatę graficzną. Jednym słowem: polecam!
