Festiwal filmowy Millenium Docs Against Gravity. Już dziś rusza wersja online!

23 maja rusza edycja online 20. Millennium Docs Against Gravity Film Festival. W programie ponad 100 wyjątkowych filmów dokumentalnych!

To już 20. jubileuszowa edycja festiwalu filmowego Millennium Docs Against Gravity. Tym razem hasłem przewodnim jest „Nie bądź obojętny_a” nawiązujące do słów Mariana Turskiego. Przez ponad tydzień, w dniach 12-21 maja, mieszkańcy największych miast w Polsce mogli wziąć udział w wyjątkowym festiwalu filmów dokumentalnych z całego świata. W kinach w Warszawie, Wrocławiu, Gdyni, Poznaniu, Katowicach, Łodzi, Bydgoszczy i Lublinie odbywały się nie tylko pokazy filmowe, ale też m.in. rozmowy z twórcami. Jury ponadto wytypowało zwycięskie filmy, w tym głośną produkcję „Apolonia, Apolonia” (reż. Lea Glob), która otrzymała nagrodę GRAND PRIX i Nos Chopina.Tymczasem już dziś rusza wersja online festiwalu, dzięki której każdy może zobaczyć najlepsze dokumenty w zaciszu domowym.

Oto 10 tytułów, wobec których z pewnością nie warto przejść obojętnie:

  • „Solaris. Mon Amour” reż. Kuba Mikurda

Niezwykły dokument found footage inspirowany „Solaris” Stanisława Lema. Transowa, osobista opowieść o stracie, żałobie i pamięci. Film składa się z fragmentów 70 filmów wyprodukowanych przez Wytwórnię Filmów Oświatowych w Łodzi w latach 60. XXI wieku i pierwszych radiowych adaptacji „Solaris”.

Lem zaczyna pisać „Solaris” w tym samym roku, w którym do kin trafia „Hiroshima, moja miłość” (Hiroshima, mon amour) Alaina Resnaisa – mówi Kuba Mikurda – i tak jak film Resnaisa, „Solaris” jest dla mnie fascynującym studium pamięci posttraumatycznej – wypartych wspomnień, które torują sobie drogę do świadomości i domagają się wypowiedzenia.

  • „Duch Richarda Harrisa” reż. Adrian Sibley 

Richard Harris był jednym z najwybitniejszych irlandzkich aktorów w historii i jednocześnie znanym hollywoodzkim awanturnikiem. W swoim zawodzie przepracował 50 lat. Zagrał w ponad 70 filmach, ale sławę przyniosły mu role w „Sportowym życiu” i „Człowieku zwanym koniem”. Zagrał również w „Cyruliku syberyjskim”, „Gladiatorze”, „Czasie patriotów”, „Bez przeznaczenia” i w „Białym labiryncie”. Otrzymał nagrodę dla najlepszego aktora na festiwalu w Cannes, zdobył Złotego Globa w tej samej kategorii i został nominowany do nagrody Bafta oraz Oscara® za rolę w dwóch filmach. Wystąpił w dwóch pierwszych częściach przygód Harry’ego Pottera, w których zagrał dyrektora Hogwartu, profesora Albusa Dumbledora. Odnosił również sukcesy jako gwiazda muzyki pop. Pisał poezję i był zaangażowany w walkę o niepodległość Irlandii. W filmie poznajemy go przez materiały archiwalne członków jego rodziny, a także rozmowy z Russelem Crowe, Vanessą Redgrave czy Jimem Sheridanem. Tytułowy duch aktora jest skomplikowanym charakterem, który nawiedza bliskich mu ludzi i miejsca.

Film otrzymał Nagrodę Publiczności na Festiwalu Filmowym w Newport i Nagrodę Jury na MFF Fort Lauderdale

  • „Elfriede Jelinek – Język wyzwolenia” reż. Claudia Müller

Wielowątkowy portret pisarki i feministki Elfriede Jelinek, która w 2004 roku otrzymała Nagrodę Nobla za „za muzyczny przepływ głosów i kontrgłosów w powieściach i sztukach teatralnych, które ujawniają z wyjątkową językową pasją absurdalność i imperatywność społecznych stereotypów”. Cytowane w filmie fragmenty literackiej twórczości autorki „ Pianiski”, której wznowienie w druku ukazało się na polskim rynku księgarskim na początku tego roku, wraz z bogato wykorzystanymi archiwalnymi nagraniami dokumentującymi jej życie i historię Austrii na przestrzeni lat, stanowią o wyjątkowości tego filmowego doświadczenia. (…) Jelinek w swojej twórczości obok wątków feministycznych równolegle dokonuje nieustannego rozrachunku z faszyzmem. Film obrazuje, jak te cechy jej twórczości wiązały się trudnym jej odbiorem w Austrii, gdzie oskarżana była o działalność antynarodową.

  • „Ja, ty i Zombie” reż. Ekiem Barbier, Guilhem Causse, Quentin L’helgoualc’h

Gdzieś w wirtualnym świecie znajduje się wyspa o powierzchni 250 km² ze społecznością zafascynowaną survivalową grą postapo. Twórcy filmu, posługujący się awatarami, odwiedzają to miejsce, aby poznać i zrozumieć jego mieszkańców. Kim są i czy naprawdę grają a może to jest ich całe życie? Dzięki spotkaniom z nimi, ich opowieściom i przyjrzeniu się relacjom społecznym, w których istnieją, film pozwala nam spojrzeć na nowo na wirtualną rzeczywistość i zadać ważne pytania na temat realnego świata. Odkrywany lęki, aspiracje i możliwości wykreowania własnego świata wyobrażonego, jakie są nam dziś dostępne. Twórcy filmu w wirtualnym świecie poszukują rzeczywistości, jednocześnie starając się doświadczyć przyszłości.

  • „Jurassic Punk” reż. Scott Leberecht

Steve Williams jest uważany za pioniera animacji komputerowej. Film przedstawia jego historię i wydarzenia, które doprowadziły do historycznego momentu, gdy cyfrowo stworzone dinozaury weszły na srebrny ekran w filmie „Park Jurajski”. Technologia zawitała w końcu do Hollywood, a wszystko dzięki Williamsowi, który w wolnym czasie przygotował animację dinozaurów. Pierwotnie nikt jej nie chciał, ale Spielberg zgodził się obejrzeć jej testową wersję i szybko podjął decyzję. „Park Jurajski” przeszedł do historii kina jako najważniejszy – od czasu „Gwiezdnych Wojen” – film wykorzystujący efekty specjalne.

  • „Kino według Godarda” reż. Cyril Leuthy

Twórczość Jeana-Luca Godarda to kwintesencja kina. Genialny reżyser żył 91 lat, nakręcił ponad 120 filmów i nieustannie odkrywał siebie na nowo. Obierał różne ścieżki. Niszczył i odnawiał własną sztukę oraz wykraczał poza utarte schematy, badając potencjał oraz granice kina. Skąd bierze się sława i aura Godarda? Z legendarnych filmów, czy z tego, kim był naprawdę? Film jest portretem tej nietuzinkowej i zagadkowej postaci XX-wiecznego kina. Wykorzystuje ciekawe, nieznane dotąd archiwalia, a także wywiady z wybraną grupą ekspertów: od biografów po byłych współpracowników, takich jak m.in. aktorka Nathalie Baye. Poznajemy życie i obejmującą prawie siedem dekad twórczość znanego filmowca: od dzieciństwa, przez pracę jako krytyk w „Cahiers du Cinéma”, sukces jego pierwszego filmu fabularnego „Bez tchu”, intensywne lata 60. XX wieku, romans z Anną Kariną, okres maoizmu i eksperymenty z formatem telewizyjnym, aż po powrót do fikcji na początku lat 80. XX wieku.

Film wyprowadza nas poza utarte schematy mitu wielkiego artysty. Opowiada nie tyle o wielkim artyście, co o nim samym, jego doświadczeniach, obsesjach, odkryciach i emocjach. Godard jest tu człowiekiem, z ciałem, krwią i emocjami, a nie tylko maszyną, która myśli i tworzy obrazy. W końcu sam kiedyś napisał, że wszystko da się sfilmować i wszystko powinno być sfilmowane.

  • „Rasistowskie drzewa” reż. Sara Newens, Mina T. Son

Czy drzewo może być rasistowskie? Taka debata przetoczyła się przez Fox News, a jej powodem był niewinny rząd starych tamaryndowców, oddzielających pole golfowe w Palm Springs od nieco biedniejszej dzielnicy Crossley Tract, którą zamieszkuje głównie społeczność  zróżnicowana rasowo. Zdaniem mieszkańców ten rząd drzew był przez dziesiątki lat instrumentem segregacji. Wielokrotne żądania ich usunięcia, wysuwane przez mieszkańców Crossley Tract, były odrzucane przez tutejszy ratusz.

Reżyserki przedstawiają tę równie dziwną, jak i skomplikowaną historię, poszerzając pole widzenia o rasistowską przeszłość idyllicznego miasteczka, gentryfikację, bogactwo gromadzone przez pokolenia i rolę rynku nieruchomości w pogłębianiu uprzedzeń i podziałów społecznych. Przebywając na podwórkach domów obu stron konfliktu, słyszymy argumenty dwóch zwaśnionych grup pokazane z przymrużeniem oka i humorem. Słyszymy, że liberalne Palm Springs nie może być przecież rasistowskie. Niestety liberalna elita nie dostrzega całości zagadnienia. W tym filmie drzewa nie tylko dzielą miasto, ale zasłaniają także największą jego atrakcję – krajobraz z pasmem górskim. Czym zakończy się ten spór?

  • „Umberto Eco i biblioteka świata” reż. Davide Ferrario

Film poświęcony Umberto Eco i jego olbrzymiej bibliotece, którą niektórzy przemierzają na rolkach. Półki uginają się tu od książek, których 25 lat temu było 30 tysięcy, a potem nikt nie miał już wystarczająco dużo czasu, żeby je policzyć. To jedna z największych kolekcji woluminów na świecie i jednocześnie symbol pamięci zbiorowej. „Bez pamięci człowiek jest jak roślina” – twierdzi Eco. I właśnie dlatego ta biblioteka jest kreatywnym, tętniącym życiem światem, gdzie książki są narzędziami do budowania teorii, idei, spostrzeżeń, wyobrażonych podróży, a nawet snów. Jest miejscem dogłębnej nauki i ciekawości oraz przestrzenią refleksji.

Film wprowadza nas w ten magiczny świat i związany z nim proces twórczy pisarza, czerpiącego inspirację z opowieści zapisanych na kartach przeszłości. Poznajemy też jego żonę oraz dzieci, a także innych znanych intelektualistów, którzy dzielą się wspomnieniami o Eco. I wreszcie jest też i on sam – gawędziarz, z którym rozmawiały telewizje na całym świecie. „Ktokolwiek przychodzi do mojego domu po raz pierwszy, odkrywając moją bibliotekę, zadaje zawsze to samo pytanie – czy przeczytałeś wszystkie te książki? Odpowiadam: nie, to tylko książki, które muszę przeczytać w tym tygodniu. Te, które już przeczytałem, są na uniwersytecie”.

  • „W Ukrainie” reż. Piotr Pawlus, Tomasz Wolski

Piotr Pawlus i Tomasz Wolski zapuszczają się w głąb zniszczonej przez bomby Ukrainy, aby uchwycić „nową normalność” jej mieszkańców. Gdy Rosja rozpoczęła działania wojenne przeciw ludności cywilnej, Europejczycy zjednoczyli się, by przyjąć niemal 8 milionów uchodźców z Ukrainy. Co stało się z tymi, którzy nie wyjechali i z tymi, którzy wrócili do domu? Czy „dom” nadal znaczy dla nich to samo? Filmowcy pokazują jak wygląda życie w zbombardowanych miastach i spalonych wioskach. Poprzez serię statycznych ujęć zniszczonej wojną Ukrainy, zapraszają widza w kontemplacyjną podróż, przedstawiającą różne aspekty nowej rzeczywistości. Dokumentują banalność i tragizm wojny bez sensacji typowej dla przedstawień rosyjskiej agresji. Pokazują absurdy życia w cieniu inwazji. Nowa normalność w Ukrainie to dzieci bawiące się w żołnierzy, ich rodzice sprzeczający się w kolejkach po racje żywnościowe, to łatanie dziur i pustych framug płytą pilśniową czy nuda codzienności w barakach. Życie toczy się dalej, jakby wszechobecne gruzy były tylko dekoracją z papier mâché.

  • „Werner Herzog. Radykalny marzyciel” reż. Thomas von Steinaecker

Mistrz kina, artysta, poeta, poszukiwacz prawdy, podróżnik w kolonialnym hełmie, marka, mem, aktor, oryginał nie do podrobienia, przepowiadacz katastrofy, legenda… Werner Herzog. Nikt nie potrafi opowiadać historii tak jak on, ale historia o nim jest równie fascynująca. Przeciągnął 320-tonowy parowiec przez górę w Peru, poddał aktorów hipnozie, rozmawiał z mordercami w celach śmierci. Gdy przegrał zakład, ugotował i zjadł swojego buta. Człowiek, który użyczył swojego głosu Simpsonom, grał w blockbusterach takich, jak „Mandalorian” i przeszedł na piechotę z Monachium do Paryża, aby nie dopuścić do samobójstwa krytyczki filmowej, którą podziwiał. Takie historie zrobiły z Herzoga kultową postać na całym świecie.

Dokument skupia się na jego drodze artystycznej. W filmie, oprócz pokazywanych po raz pierwszych archiwaliów i wywiadów, pojawiają się wypowiedzi Nicole Kidman, Chloé Zao, Patti Smith, Christiana Bale’a, Roberta Pattinsona oraz żony artysty – Leny Herzog i jego brata. Dają głębokie spojrzenie na jego życie codzienne. Fragmenty filmów Herzoga wprowadzają w klimat na granicy szaleństwa, a wszystko to daje wyczerpujący portret ikony kina – reżysera, który zawsze kierował się swoimi marzeniami i nigdy się nie poddawał.

Pełny program festiwalu i więcej informacji znajdziecie tutaj: https://archiwum2023.wkinach.mdag.pl/20/pl/warszawa/news/PELNY-PROGRAM-20.-MDAG

 

*opisy filmów pochodzą od organizatora

Napisz komentarz

Adres e-mail nie będzie opublikowany i widoczny

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.