OPIS AUTORA
Jest rok 2045. Na końcu świata, w opuszczonej stacji badawczej na Antarktydzie, ostatni człowiek zapisuje swój pożegnalny list.
Leonard Gral – kryminolog, podróżnik, świadek upadku cywilizacji – mierzy się z samotnością, szaleństwem i własną przeszłością.
Czy naprawdę uciekł przed złem świata, czy zabrał je ze sobą?
„Płynie niebem zieleń” to hipnotyzująca opowieść o granicach ludzkiej psychiki, winie, stracie i nadziei, która nie chce umrzeć nawet w obliczu końca wszystkiego.
RECENZJA
Dziś mam dla Was do polecenia książkę Artura Marciniszyna „Płynie niebem zieleń”. To jedna z tych lektur, które nie tyle się czyta, ile przeżywa. Zatrzymuje, wycisza i zaprasza do wspólnej refleksji nad życiem. Akcja została osadzona w 2045 roku. Świat został pochłonięty przez wojny, a główny bohater – Leonard Gral, podróżnik i kryminolog – trafia na Antarktydę jako prawdopodobnie ostatni człowiek na Ziemi. Książkę otrzymałam bezpośrednio od autora i bardzo dziękuję za możliwość jej przeczytania. Mam nadzieję, że trafi do jak najszerszego grona odbiorców, bo od czasu do czasu każdy z nas potrzebuje lektury, która zmusza do zatrzymania się i spojrzenia na własne życie z innej perspektywy. To zaledwie około 100 stron, ale każda z nich niesie ze sobą ogrom refleksji. Autor bardzo świadomie operuje językiem. Jest on pełen metafor i emocji, dzięki czemu czytelnik niemal odczuwa samotność, ból, lęk i zagubienie Leonarda. Nie znajdziecie tu wartkiej akcji ani nagłych zwrotów wydarzeń. Zamiast tego otrzymujecie przejmującą ciszę, poczucie pustki i głęboką zadumę. To w zasadzie nie jest książka oparta na fabule. Bardziej przypomina list do świata, rachunek sumienia i intymny zapis myśli człowieka stojącego na granicy szaleństwa. Leonard analizuje całe swoje życie, wraca do chwil, za którymi tęskni najbardziej, ale również wspomina najgorsze oblicza zła, których przyszło mu doświadczyć. To opowieść o życiu, śmierci, dobru, złu i przede wszystkim o człowieczeństwie. Największą siłą tej książki jest jej uniwersalność. Każdy czytelnik wyniesie z niej coś innego, bo każdy z nas ma inne doświadczenia, inne lęki i inne wartości. Każdy inaczej odpowiedziałby sobie na pytanie, o czym myślałby, gdyby został ostatnim człowiekiem na świecie. Podczas lektury wielokrotnie wracałam myślami do „Człowieka w poszukiwaniu sensu” Viktora E. Frankla. Choć są to zupełnie różne historie, obie skłaniają do podobnych pytań o sens istnienia, granice ludzkiej wytrzymałości i istotę człowieczeństwa. To książki, które nie dają gotowych odpowiedzi, ale pozostają z czytelnikiem na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Warto wspomnieć również o samym zakończeniu. Jest bardzo ciekawe i pozostawia czytelnika z dodatkowymi przemyśleniami. Nie chcę jednak zdradzać szczegółów, bo właśnie ten finał jest jednym z elementów, które najlepiej odkryć samemu. To książka, z którą warto spędzić spokojny wieczór. Nie po to, by uciec od rzeczywistości, ale by na chwilę zatrzymać się i zastanowić nad tym, co w życiu naprawdę ma znaczenie.
O AUTORZE
Urodzony 19.08.1985 w Żaganiu. Ukończył kryminologię na Uniwersytecie Wrocławskim. Prozaik, poeta, malarz.
W twórczości porusza się obecnie w okolicach realizmu, ekspresjonizmu i abstrakcji. Lubi hybrydowość i intertekstualność
w sztuce. Eksperymentuje, miesza style i gatunki w sposób nieoczywisty, nadając im nowe formy i znaczenia. Zakochany w kinie. Tworzy przy głośnej muzyce albo w zupełnej ciszy. Kocha psy, koty i inne kręgowce. Te domowe, ma nadzieję, że wraz z wzajemnością, a te dzikie platonicznie.
