Historia opisana w „Dotyku przeklętych” zaczyna się od porządnego, mocnego akcentu. W połowie XIX wieku w szpitalu psychiatrycznym umiera pacjentka- osoba ni to chora psychicznie, ni opętana. W momencie śmierci swoją „energię” przekazuje obecnej tam zakonnicy. Sto lat później, w Zamościu, po śmierci kolejnej pacjentki chorej na schizofrenię, siedmioro przyjaciół, w ramach zabawy, postanawia spotkać się na cmentarzu, by wywołać jej ducha. To uruchamia lawinę dziwnych i niezrozumiałych wydarzeń, jakie zaczynają spotkać niektórych z nich.
Główną bohaterką powieści jest Laura, która po śmierci rodziców trafia pod opiekę kardynała z Watykanu i ten kieruje jej nauką i karierą, przygotowując dziewczynę do roli egzorcysty. I kiedy światu zaczyna grozić tajemnicza zagłada, dziewczyna wraca do Zamościa, gdzie walczy ze złymi mocami. Spotkani ludzie mogą być jej sojusznikami lub przeciwnikami, a nikt nie umie określić, kto jest kim.
Język powieści jest bardzo przystępny, prosty, ale nie ubogi, a komunikatywny i łatwy w odbiorze. Chwilami wręcz przeciwnie, język można określić jako barwny i bogaty, przeładowany, naszpikowany szczególnie przymiotnikami i przysłówkami aż do bólu. Określenia ciszy, spojrzeń czy oddechów przelewają się na wszystkich stronach, czułam się nimi wprost zmęczona. Przez chwilę nawet ironicznie pomyślałam, że to one są głównymi bohaterami powieści. Moim zdaniem niektóre określenia były trochę dziwaczne i nienaturalne.
Akcja powieści jest bardzo dynamiczna i pełna niespodzianek. Bardzo dobrze pomieszane i przeplecione ze sobą są dobre i złe postacie, do końca nie wiadomo, kto jest kim. Chociaż do końca także nie wiadomo, czym jest to „złe”, wiadomo tylko, do czego dąży. W moim odczuciu trochę po macoszemu został potraktowany motyw watykański, ucięty i niedokończony, a przecież istotny dla głównego motywu.
Podczas lektury miałam wrażenie, że jest ona skierowana do określonej grupy wiekowej, tak bardziej do młodzieży niż osób dojrzałych, stąd egzaltowany i lekko przekoloryzowany styl, który do osób starszych już słabo przemawia. Stąd też powieść wydawała się mi się i nie budziła tego dreszczyku. Jednak jestem przekonana, że „Dotyk przeklętych” byłby świetnym materiałem do ekranizacji, klimatycznym i nasyconym strachem.
Nie spotkałam się dotychczas z nazwiskiem czy może pseudonimem autora powieści, Johana Ravna. Powieść „Dotyk przeklętych” to jego debiut pisarski, więc potraktowałam książkę z większą dozą tolerancji, chociaż już widać, że warsztat literacki Ravna jest na dobrym poziomie. Może ta powieść- przynajmniej w moim odczuciu- najlepiej będzie odbierana przez młodego czytelnika, ale jest to odbiorca wymagający, a książka ma ogromną szansę spodobać się miłośnikowi horrorów i powieści grozy.
Książka z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl.













