[RECENZJA KSIĄŻKI] Toby Gloody-Czystka

OPIS WYDAWCY

Ból, który zadajesz, wróci do Ciebie

Nadeszła pora na czystkę… Pod szkołę podstawową w Skoczowie ktoś porzuca odciętą dziecięcą stopę. W Gliwicach odnalezione zostają zwłoki okaleczonego mężczyzny. Kolejne makabryczne zbrodnie wychodzą na światło dzienne, społeczeństwo ogarnia panika, a policja rozkłada ręce.

Nikt nie może czuć się bezpieczny.

W cieniu czai się ktoś, kto zna najskrytsze ludzkie grzechy. Ktoś, kto postanowił wymierzyć sprawiedliwość według własnych, bezlitosnych reguł.

Już wkrótce Maria, nauczycielka matematyki, Tomasz, właściciel firmy budowlanej, i Karolina, projektantka gier komputerowych, zostaną wciągnięci w przerażającą grę, której stawką jest życie. Morderca urządzi krwawe widowisko, a kara dosięgnie każdego, kto ma coś na sumieniu. 

A ty… czy na pewno jesteś bez winy?

RECENZJA

To jedna z tych książek, o których trudno pisać jednoznacznie. Z jednej strony widać w niej świetny pomysł, z drugiej — wyraźny przerost formy nad treścią. Czystka została oznaczona jako horror, jednak w moim odczuciu znacznie bliżej jej do thrillera psychologicznego z brutalnymi elementami.

Fabuła skupia się na postaci mordercy, który wymierza sprawiedliwość w imię zasady „oko za oko”. Ofiary nie są przypadkowe — każda z nich ma na sumieniu coś, co czyni ją „złą” w oczach sprawcy. Opisy zbrodni są bardzo obrazowe i momentami naprawdę mocne, co nadaje historii intensywnego, niepokojącego charakteru.

I wszystko mogłoby działać znakomicie, gdyby nie kilka istotnych potknięć.

Przede wszystkim bohaterowie są nijacy – trudno nawiązać z nimi jakąkolwiek emocjonalną więź, przez co nawet dramatyczne sceny nie wywołują oczekiwanego efektu.

W oczy rzuca się też powtarzalność motywów – dwie postacie z problemem z nogą, jedna bohaterka wciąż powtarzająca swoją historię – to elementy, które szybko zaczynają nużyć.

Na tle reszty fabuły zupełnie nie pasuje również scena zbiorowego spotkania bohaterów – zbyt filmowa, sztucznie dramatyczna, jakby doklejona z innej historii.

Na plus zdecydowanie zasługuje pomysł z nadaniem mordercy nazwiska autora, co tworzy ciekawą metanarrację i prowokuje do refleksji. Interesujący jest też moralny dylemat, jaki powieść stawia przed czytelnikiem – czy ktoś, kto wymierza sprawiedliwość ludziom złym, może zostać rozgrzeszony?

Podsumowując: Czystka to książka z ogromnym, ale niewykorzystanym potencjałem. Pomysł i przesłanie mogłyby stworzyć pełnokrwisty thriller psychologiczny, gdyby autor poświęcił więcej uwagi konstrukcji postaci i spójności fabuły. To tytuł, który intryguje, ale pozostawia niedosyt — i może właśnie dlatego trudno o nim zapomnieć.

spot_imgspot_img

Subscribe

Related articles

Recenzja: Aleksandra Marinina – Kolacja z zabójcą

Są takie kryminały, w których najważniejsze nie jest samo...

Harry Styles zaprezentował teledysk do „Coming Up Roses”.

Harry Styles znowu tańczy. Artysta udostępnił teledysk do "Coming...

Fontaines D.C. łączy siły z Rosalíą. Premiera utworu „Where Is Gone?”.

Poznaliśmy kolejny singiel z nadchodzącej płyty Fontaines D.C. "Dopamine...

Recenzja: Half Light – „ColorCode”. Każdy kolor ma swój dźwięk

Czy muzykę można opisać kolorami? Half Light na płycie...
spot_imgspot_img
Karina Jędrasiewicz
Karina Jędrasiewicz
Pasjonatka fotografii koncertowej, muzyki na żywo i wszelkiej sztuki. Zakochana w kulturze Japonii, odkrywaniu nowych rzeczy i miejsc.