Miałem nadzieje, że Chylińska przeszła już okres buntu i wykrzyczała się za młodu. Bardzo cenię głos tej artystki i bardzo cieszyłem się, że poprzedni album „Forever Child” jest świetnym albumem i Agnieszka idzie w dobrą stronę muzyczną. Moje nadzieje padły kiedy usłyszałem nowy singiel „Mam zły dzień”, a kiedy zobaczyłem teledysk, ręce mi opadły.
Nowy album Chylińskiej to mieszanka sałatki warzywnej, jest tu wszystko, zarazem nie ma niczego ciekawego a i tak można się tym zachwycić. Niestety ten zachwyt musi być czymś poparty. Agnieszka definitywnie robi swoją muzykę, na którą ma ochotę i już chyba nie słucha nikogo lub ma kiepskich doradców.
Teksty nieskomplikowane, proste. Brak rozbudowania, spójności, nawiązania do czegokolwiek, często wkraczający w tematy zbuntowanych nastolatek, które zechciały założyć zespół punkowy.
Muzycznie troszkę płyta się ratuje, pływa jeszcze nad powierzchnia, ale z tym, co wyżej wymieniłem, to szybko zatonie.
Totalny chaos, często wykrzyczany lub co gorsza artystka growluje (to te warczenie).
Nie znalazłem na płycie plusów, mimo że próbowałem z całego serca i dawałem szansę kilkukrotnie. Niestety za każdym razem miałem ochotę rzucić w odtwarzacz czymś ciężkim, a płytę wyrzucić przez okno. Jedna refleksja mnie naszła po kilkukrotnym przesłuchaniu „Pink Punk”, że bezsensownie wydałem 40zł, które mogłem przeznaczyć na coś jeszcze bardziej bezcelowego.
Brakuje mi tutaj wizji muzycznej- poza deklarowanymi punkowymi motywami, to niestety w większości płyta bez pomysłu, przenika poczucie zagubienia, tożsamości artystycznej.
Widać, że każdy może mieć swój zły dzień, nawet tak doceniana artystka. Płyty nie polecamy, a jak chcecie sprawdzić, polecamy serwisy streemingowe, bo szkoda wydawać ciężko zarobione pieniądze na ten twór.
Czekam na kolejny album, oby był lepszy.
Agnieszka Chylińska – „Pink Punk”; dystrybucja: Warner; ocena 2/10
