Jedno zdanie sprawia, że szala goryczy się przeciąża i wszystkie długo skrywane emocje popychają człowieka do ucieczki.
Codziennie od siedmiu lat główna bohaterka – Mary, stoi z trzymaną w rękach tabliczkę na dworcu kolejowym w Londynie z napisem „Wróć do domu, Jim”
Każdego dnia po skończonej pracy nie robi nic innego, a tylko stara się, by jej ukochany wrócił. Mary pracuje w supermarkecie, a po godzinach jest wolontariuszką w telefonie zaufania, w którym ma swoich przyjaciół. Pewnego dnia odbiera telefon i jest pewna, że dzwoniącym jest Jim.
Mary poznała Jima aż trzynaście lat od teraźniejszej sytuacji. Spotkali się po raz pierwszy, gdy dziewczyna przygotowywała salę weselną w hotelu, w którym kiedyś pracowała, przy organizacji różnych uroczystości. Od razu wpadli sobie w oko, a ich relacja nabierała tempa bardzo szybko. Mary nabrała dzięki temu pewności siebie, spełniła jedno swoje marzenie, o którym nikomu nie mówiła, a on zapewnia, że Mary jest dla niego bezpieczną przystanią. Jednak z biegiem czasu żyjąc obok siebie, dochodzi między nimi do wielu różnic, przez co tych dwoje osób coraz bardziej się od siebie oddala. W jednym momencie w Mary coś pęka i Jim znika z jej życia.
Na pomoc przychodzą jej Kit – czyli kolega z pracy oraz dziennikarka Alice, która ukrywa przed wszystkimi dlaczego z początku podjęła się tej inicjatywy. Dwójka znajomych stwierdza, że… wyruszą w podróż, w której odnajdą mężczyznę i poznają prawdę.
„Jedno słowo za dużo” to bardzo smutna i przejmująca opowieść o miłości, która wypala się z biegiem czasu. Niesamowite jest to, że główna bohaterka tak długo potrafiła czekać i tak bardzo kochać. Bała się przerwać swoje wołania o powrót ukochanego, otwierając na nowo stare drzwi. W kiepskim momencie jej życia pojawiła się osoba, dzięki której zmienił się jej cały świat. Trwając tak kilka lat, myślała, że już zawsze będzie szczęśliwa…
