Jak manipulacje emocjami mogą wpłynąć na człowieka i co z nim zrobić? „Amok” to ostatnia część trylogii Izabeli Janiszewskiej z Larysą Luboń oraz Brunonem Wilczyńskim.
Wyśmienicie zbudowana historia, której początki sięgają kilkudziesięciu lat przed z finałem w teraźniejszości. Na sam koniec autorka zaskakuje wyborami, kto przetrwa.
„Amok” to ciąg dalszy po „Histerii”, jednak tutaj zaginioną jest Sylwia Konopacka, policjantka, która pracuje razem z Wilczyńskim. Psychopata, z którym się spotykała bawi się ze służbami, a raczej konkretnie z Brunonem Wilczyńskim, wywalając jego życie do góry nogami. Wplata go w swoją sieć i kieruje każdym jego krokiem. Ma idealnie opracowany plan.
Policjant staje się nagle oskarżonym w sprawie porwania Konopackiej, jednak robi wszystko, aby znaleźć swoją koleżankę jak najprędzej, pomimo odsunięcia od śledztwa.
Po drugiej strony warty, Larysa Luboń chce rozwikłać zagadkę ze śmiercią Lady Di, o której opowiadał jej Paweł Wiśniewski. Narkomanka z dworca centralnego prawdopodobnie popełniła samobójstwo, jednak… dziennikarka ma inne zdanie na ten temat. Ślady prowadzą ją do rodziny Hallerów. Już wcześniej uchodziła ledwo ze spotkań z tymi niebezpiecznymi ludźmi, ale ciekawość zwycięża pomimo tego, co może ją spotkać.
Wszystkie części trylogii mają swoje różne historie, pojawiają się nowi bohaterowie, jednak jej fabuła zostaje jednolita i wyjaśnia czytelnikom o co w niej chodzi. Janiszewska doskonale wie, jak trzymać w napięciu, podejmuje również niełatwe decyzje w związku z bohaterami, co sprawia, że jeszcze bardziej docenia się to, jak ta historia się kończy.
„Amok” postawił jednego z bohaterów w koszmarnej sytuacji, pokazując do czego zdolny jest człowiek, gdy manipuluje się nim do granic możliwości. Jak łatwo jest zejść w złą stronę dobrym ludziom i co robi bezradność, do czego prowadzi.
