11 marca na rynek została wypuszczona kolejna książka po „Melodii Mgieł Dziennych” autorstwa Marty Bijan. „Domy i inne duchy” bo tak się nazywa, to zbiór 10 różnych opowiadań, które później sklejają się w jedną całość.
Jako, że uwielbiam horrory i nie potrafię znaleźć dla siebie filmu, który mnie przerazi, wywoła jakieś szczególne emocje, na pomoc przychodzi Marta Bijan. Choć na co dzień zajmująca się muzyką, uzewnętrznia się również w formie nie tylko śpiewanej, ale również pisanej. Jak jej poszło?
Już na samym początku widać, że autorka opowiadań nie omieszka wzbudzać w czytelniku obrzydzenia, ciarków na ciele i docierania do tych skrawków wyobraźni, do których nie chcemy sięgać. Zatem zadanie spełnione. Idealnie odzwierciedlony gatunek jakim jest horror, a nie jest to takie proste. Kiedy widzisz to wszystko na ekranie, zaraz znika i przechodzi na kolejną scenę, ale kiedy czytasz, widzisz dokładnie każdy opisywany szczegół, mimo tak strasznych wizji, brniesz to w to dalej i chcesz zobaczyć o co chodzi. A do tego nie tak prędko.
Historie różnych ludzi, którzy – dostrzegli największą ciemność, objadają się pokarmem do granic możliwości, znikające dzieci we mgle to tylko urywek tego co metaforycznie chciała przekazać nam Marta Bijan.
Dla mnie na początku była to bardzo ciężka pozycja do zrecenzowania, nie wiedziałem jak to zrobić, żeby nie popełnić jakiejś gafy. Jednak czytając do końca z coraz większym skupieniem dowiadujemy się co autor miał na myśli.
Szczególnie ważne jest, by napisać to, że Marta przedstawiła swoje lęki za pomocą własnych słów, nie wzorując się na nikim, na żadnej klasyce gatunku.
Na koniec mała dygresja. Wszystko to, co dzieje się w naszych głowach nie zawsze jest prawdziwe. Każdy nadmierny smutek, nadmierny lęk, utrata nadziei, izolowanie się od społeczeństwa. Wiele ważnych przemyśleń trafia do czytelnika, kiedy dotrwa do końca, a warto. Naprawdę warto.
