„Arytmia i Kwarantanna” to dwuczęściowa opowieść o 40 letnim pisarzu, który przechodzi kryzys w kontynuowaniu swojej pracy i historia 70 letniego mężczyzny, który utknął w domu, w trakcie pandemii z apodyktyczną żoną, z którą nijak może się porozumieć.
„Arytmia” opowiada głównie o zdradzie żony przez głównego bohatera. Jest on pogubiony, nie rozumiem jego postępowania, lecz bardzo kocha swojego małego synka. Ponadto, na początku uważa, że jego małżeństwo jest idealne i kocha również swoją żonę. Brakuje jemu jednak poznawania tajemnicy i odkrywania nieznanego, ponieważ w związku ze swoją małżonką dotarli do momentu, w którym znają się na wylot. Zaplątany w koszmarną intrygę przez swoją psychofankę – ponosi konsekwencje swojego czynu a żona ucieka z domu bez słowa, zostawiając dziecko same w domu.
„Kwarantanna” przenosi czytelnika w czasie aż o 30 lat w czasy teraźniejszości, a co za tym idzie – pandemiczne. Żyjąc w „uwięzi” przez czyhającego wirusa na zewnątrz, ich drogi coraz bardziej się rozchodzą, małżeństwo nie potrafi żyć ze sobą w zgodzie i co rusz oboje sprawiają sobie przykrości, a mimo tego, nie potrafią się rozwieźć. Tomasz Jastrun opisuje w niej również bolączki 70 letniego bohatera, który nie może pogodzić się z upływem czasu, ograniczeniami, które daje jemu ciało starca.
Ciężko było mi przebrnąć przez „Arytmię”… nie pochwalam zdrad, choć są one dużą częścią tego prawdziwego życia. Kompletnie też nie zrozumiałem czy chodziło o coś więcej aniżeli o zdradę, czy autor pisząc tę książkę widział w niej drugie dno. Drugą część czytało mi się lżej, bo są takie momenty, w których wszyscy możemy rozumieć swoje emocje, kiedy nagle otaczająca nas rzeczywistość zmienia się w drastyczny sposób. Każde spotkanie z drugim człowiekiem uważamy za niezwykle ważne, każde wyjście do sklepu, wyrwanie się z czterech ścian jest dla nas wybawieniem.
Nie jest to niestety książka dla mnie, ale mam ochotę sprawdzić pozostałe tytuły Tomasza Jastruna.
