Ocena ogólna – 8,8/10
Styl i język – 8 Fabuła – 9
Postacie – 10 Emocje – 9
Wykreowany świat – 9
Zacznę od tego, że kontynuację powieści zawsze porównuje do swoich poprzedników i prawie zawsze mam kaca związanego z tym faktem. Zazwyczaj odczuwam mocne zwolnienie akcji i zamiast kontynuacji czuje, że jest to nowa powieść prawie w ogóle nie związana z poprzednią. Nie lubię.
Tym razem, od razu czuć nawiązanie, od razu przypomina nam się pierwsza część i od razu widać mega progres!!! Uwielbiam obserwować, jak autor ewoluuje, staje się lepszy i zaczyna stosować ciekawsze zabiegi, które urozmaicają powieść.
Dwudziestka miażdży trzydziestkę swoją jakością i nie boję się tego napisać. Jest ona ciekawsza, bardziej intrygująca, znacznie bardziej rozbudowana, a przede wszystkim w końcu generuje emocje!
Styl nadal na wysokim poziomie, nadal zawiewa oryginalnością i nostalgią (co mnie mocno kupiło). Kilka fragmentów tak mnie rozśmieszyło, że chciałem je sobie zapisać, ale lenistwo znowu zwyciężyło.
Postacie znacznie ciekawsze, posiadające głębie, intrygę, tajemnicę i własne demony. W końcu można było niektóre z nich polubić, a niektóre znienawidzić jeszcze bardziej. Nowe postacie również na duży plus. Wprowadziły świeżość i głębie.
Fabuła w porównaniu do „jedynki”, a raczej ” Trzydziestki” to znowu kosmos. Autor przebył galaktykę zdobywając pazur i polot. Udowadnia nam, że decyzję podjęte przez nas, nawet w odległej przeszłości, mają wpływ na naszą teraźniejszość i przyszłość, a tajemnice nigdy do końca tajemnicami nie są. Widmo ich odtajnienia potrafi zrujnować nawet najmocniejsze fundamenty. Choć nasuwa się teza, że ów fundamenty zbudowane na kłamstwach fundamentami być nie powinny.
Końcówka równie mocna, szykująca grunt pod kolejną część. Pojawiło się u mnie lekkie zdenerwowanie, ale i potężna chęć przeczytania „Dziesiątki ”
Książkę kupie przedpremierowo w ciemno!
Książkę polecam mocno!!!
